ΣΤΟΥΣ ΜΥΛΟΥΣ ΚΑΡΥΣΤΟΥ

Το πέτρινο χωριό των Μύλων…. Κάτω από κάθε πέτρα του κρύβεται και μια ιστορία. Βόρεια της Καρύστου, οι Μύλοι διατέλεσαν πρωτεύουσα της περιοχής μέχρι και το 1848 ενώ διατηρούν μέχρι σήμερα στοιχεία από εκείνη την εποχή!
Χάρη στα άφθονα νερά τους, οι μύλοι οφείλουν την ονομασία τους στους πέτρινους μύλους που υπήρχαν από παλιά στην περιοχή και παραμένουν μέχρι σήμερα μισογκρεμισμένοι αλλά αγέρωχοι. Το κεφαλάρι Αργασταράς δροσίζει ακόμα τους ταξιδευτές και τραγουδά στίχους γραμμένους στ’ όνομά του.
- Ιστορία, περιγραφή περιοχής -
Το χωριό Μύλοι βρίσκεται λοιπον κτισμένο στους πρόποδες του όρους Όχη βόρεια της Καρύστου και σε απόσταση 3 χιλ. περίπου.

Οι Μύλοι ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της περιοχής μετά την απελευθέρωση και από το 1833 μέχρι το 1848. Οι γέροντες διηγούνται ότι το χωριό γνώρισε ημέρες δόξας και μεγαλείου, ως πρωτεύουσα της περιοχής, όπου λειτουργούσα όλες οι δημόσιες υπηρεσίες και η Δημογεροντία. Υπήρχαν πολλά σπίτια αρχοντικά που διατηρήθηκαν μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα.



Τα άφθονα νερά που πηγάζουν από το Μάκρωνα στους Αγ. Θεοδώρους βοηθούν ώστε να είναι πλούσια η βλάστηση και το χωριό να είναι πνιγμένο στο πράσινο. Λειτουργούσαν πολλοί νερόμυλοι, απ' όπου προέρχεται και το όνομα του χωριού. Πολλοί επισκέπτονται το χωριό για να απολαύσουν την δροσιά που χαρίζουν τα μεγάλα κι ευσκιόφυλλα δένδρα και τα γάργαρα νερά.

Δυτικά των Μύλων στο λόφο βρίσκεται το Καστέλλο Ρόσσο, Κόκκινο Κάστρο, Κιζήλ Χισάρ, που κτίστηκε από τους Λομβαρδούς στις αρχές του 13ου αιώνα. Το φρούριο διετηρείτο και χρησιμοποιείτο μέχρι το 1833, μετά τα σπίτια και τα έξω τείχη γκρεμίστηκαν ή κατεδαφίστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο των σπιτιών. Οι βροχές και ο δυνατός άνεμος, που το χτυπούν αλύπητα έχουν καταστρέψει και τα τείχη του κυρίως φρουρίου της Ακρόπολης.



Στα Β.Α. του χωριού υπάρχουν 8 κολώνες μήκους 13 μ. και διαμέτρου 0,50 εκ. και βρίσκονται εκεί για πολλούς αιώνες. Στο λατομείο βρίσκεται και μία, που δεν έχει ολοκληρωθεί η κατασκευή της. Η κατάσταση του λατομείου και η μισοτελειωμένη κολόνα φανερώνει ότι έγινε απότομη διακοπή λειτουργίας του λατομείου.

Ιστορία του Σχολείου
Σχολείο στους Μύλους πρέπει να λειτούργησε από τους πρώτους χρόνους της απελευθέρωσης αφού οι Μύλοι ήταν η πρωτεύουσα της περιοχής.

Το σχολείο λειτούργησε σε μισθωμένα κτίρια. Το δημόσιο διδακτήριο άρχισε να κτίζεται το 1930 και τελείωσε το 1932. Η έκταση του οικοπέδου είναι περίπου 1.000 τ.μ.


Castel Rosso ή Κοκκινόκαστρο
Πάνω σ' ένα κωνικό ύψωμα, αποτραβηγμένο από τη θάλασσα και τους πειρατικούς κινδύνους, βρίσκεται κτισμένο το κάστρο τον Μυλον, ωραίο, επιβλητικό, κυρίαρχο όλης της πεδιάδας η οποία απλώνεται κάτω απ' αυτό μέχρι την παραλία.Το κάστρο τον μυλον ονομάστηκε από τους Λατίνους Castel Rosso ή Κοκκινόκαστρο, ονομασία την οποία διατήρησαν και οι Έλληνες, εξαιτίας των λίθων, με τους οποίους έχει κτιστεί - που προήλθαν από τα σχιστολιθικά πετρώματα της περιοχής - και οι οποίοι του δίνουν μια κοκκινωπή απόχρωση.Πρόκειται για ένα από τα δυνατότερα και σημαντικότερα κάστρα της μεσαιωνικής Εύβοιας, που εντυπωσιάζει ακόμη με τη μεγαλοπρέπεια της αρχιτεκτονικής του μορφής.Ο επισκέπτης που θα θελήσει να το επισκεφτεί αφού περάσει από τον οικισμό των Μύλων, ακολουθεί τον ανηφορικό δρομο, που τον οδηγεί μέχρι τα ερειπωμένα τείχη που άλλοτε περιέκλειαν και προστάτευαν την καστροπολιτεία.Το κάστρο κτίστηκε από τους Λομβαρδούς, αλλά καθ' όλη τη διάρκεια της φραγκοκρατίας το διεκδίκησαν Βυζαντινοί, Φράγκοι, Βενετοί, οι οποίοι τελικά και παρέμειναν ως κύριοι του μέχρι την τούρκικη κατάληψη της Εύβοιας. Το εσωτερικό φρούριο αποτελούσε την ακρόπολη της Καρύστου, τελευταίο οχυρό άμυνας σε περίπτωση που το κυρίως κάστρο έπεφτε στα χέρια των επιδρομέων. Μέσα σ' αυτό υπάρχει σήμερα εκκλησία αφιερωμένη στον προφήτη Ηλία. Κάτω από το στρωμένο με μαρμαρόπλακες δάπεδο της εκκλησίας, κρύβεται η μεγάλη δεξαμενή του φρουρίου, απ' όπου σε περίπτωση πολιορκίας, οι πολιορκημένοι θα μπορούσαν να υδρεύονται.

Κείμενο :απο το facebook Friends of Myloi-karystos

Γνωριμία με τα Στύρα

Εύβοια! Και μόνο το όνομά της τα λέει όλα ! Μια περιοχή με μοναδικά φυσικά εφόδια, ιδανικά για την εξέλιξη της ζωής και του πολιτισμού.

Λένε ότι όταν ο Υπέρτατος Δημιουργός προίκιζε με φυσικές καλλονές την Εύβοια είχε στο νου του το σχέδιο του Παραδείσου. Η τεράστια ποικιλία των φυσικών θησαυρών του νησιού, οι αντιθέσεις, οι συνδυασμοί και οι εναλλαγές τους δικαιώνουν απόλυτα αυτό τον ισχυρισμό
Στο Νότιο τμήμα της Εύβοιας, μόλις λίγα μίλια ανατολικά της Αθήνας, απέναντι από το Μαραθώνα και τη Νέα Μάκρη, ο Δήμος Στυρέων, καταλαμβάνει το στενότερο τμήμα του νησιού και προσφέρει στον επισκέπτη την ευκαιρία να απολαύσει τον μοναδικό συνδυασμό της ρομαντικής ηρεμίας του Ευβοϊκού με τα διάσπαρτα νησάκια του και της γοητευτικής αγριάδας του Αιγαίου.


Τα μικρά νησάκια Στουρονήσια, μοιάζουν να προστατεύουν τον όρμο των Νέων Στύρων από τα δυτικά. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι η αρχαία Αιγιαλεία. Βορειότερα, μπροστά στον όρμο του Αλμυροποτάμου, βρίσκεται η Καβαλιανή, που θεωρείται η αρχαία Γλαυκόνησος που αναφέρει ο Πλίνιος.

Ανάμεσα στο Αιγαίο και στον Ευβοϊκό, μια ορεινή λωρίδα φιλοξενεί γραφικά και ιστορικά χωριά που στην πλειονότητά τους εκτείνονται κατά μήκος του κεντρικού οδικού άξονα που συνδέει την Χαλκίδα με την Κάρυστο και διαθέτουν υπέροχες παραλίες στον Ευβοϊκό ή στο Αιγαίο.

Η νότια Εύβοια, θησαυροφυλάκιο της φύσης και του πολιτισμού, εξίσου ανεπτυγμένη τουριστικά και ενδιαφέρουσα όπως όλη η Εύβοια, έχει να επιδείξει μια προσωπικότητα άκρως ενδιαφέρουσα. Δίκαια μπορεί να θεωρηθεί το ανατολικότερο προάστιο της Αθήνας και ταυτόχρονα το βορειότερο νησί των Κυκλάδων. Το πορθμείο Ν. Στύρων – Αγίας Μαρίνας διατηρεί μια μεγάλη συχνότητα καθημερινής επικοινωνίας με τις ακτές της Αττικής, ενώ παράλληλα χρησιμοποιώντας ο επισκέπτης σαν ορμητήριο τη παραλία Νέων Στύρων έχει τη δυνατότητα μέσω του εσωτερικού οδικού δικτύου της Νότιας Ευβοίας να γνωρίσει όλες τις ομορφιές της: ποικιλία φυσικών θησαυρών, συνδυασμός βουνίσιου κάλους και αιγαιοπελαγίτικης γοητείας καθώς και τα λείψανα μιας πανάρχαιας κληρονομιάς γοητεύουν τον έλληνα επισκέπτη που ενώ έχει στη γειτονιά του έναν επίγειο παράδεισο δεν τον έχει εκτιμήσει δεόντως ίσως γιατί είναι δίπλα του.

Ιδιαίτερα τα Στύρα έχουν το μοναδικό πλεονέκτημα να διαθέτουν πολλές και πανέμορφες παραλίες τόσο στον Ευβοϊκό όσο και στο Αιγαίο σε σχετικά μικρές αποστάσεις, ενώ ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τα ιστορικά μνημεία τηs περιοχής:
1ον Κλασσική οχύρωση στο όρος Κλιόσκι με την ακρόπολη του 4ου π.χ. αιώνα και τη μοναδική μεγαλιθική πόλη που δεσπόζει στην κορυφή και προκαλεί δέος στον επισκέπτη .

2ον Φραγκικό Κάστρο των Αρμένων (1371 μ. χ.) που ορισμένα τμήματά του σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση και το εκκλησάκι της Παναγίας στο περίβολο, που σύμφωνα με τις επιγραφές πάνω από την είσοδο κτίστηκε τo 1746

3ον Δρακόσπιτα Πάλη Λάκα: Ένα από τα σημαντικότερα δείγματα των περίφημων Δρακόσπιτων της Νότιας Εύβοιας που πιθανόν να χρονολογούνται και από το 700 π.χ.



4ον Πύργος Μαυρομιχάλη Στύρα : Τα υπολείμματα του μόλου μέσα στον οποίο στις 12 Ιανουαρίου 1822 ο νεαρός ήρωας Ηλίας Μαυρομιχάλης έπεσε πολεμώντας τους πολυάριθμους τούρκους πολιορκητές .




5ον Δρακόσπιτο Καψάλων:Βρίσκεται πάνω στο Δρόμο Στύρων - Καρύστου λίγο έξω από το κεντρικό δρόμο.



6ον Λαογραφικό μουσείο Καψάλων: Μια καλόγουστη λαογραφική συλλογή αντιπροσωπευτική της παράδοσης των κατοίκων της νότιας Εύβοιας

πληροφοριες :Δωμάτια, Studios, Διαμερίσματα, Saint George, Ν. Στύρα Ευβοίας

Παραδοσιακή "Τυροπιτάρα" από την Αναστασία!

Αν οι τυρόπιττες σας αρέσουν, τότε η παραδοσιακή "Τυροπιτάρα" της Αναστασίας θα σας τρελλάνει. Απόλυτα γευστική, συνδυάζει το χειροποίητο φύλλο με το ντόπιο καρυστινό τυρί και δημιουργούν, μαζί με την τέχνη και το μεράκι της Αναστασίας ένα μοναδικό γευστικό αποτέλεσμα. Την δοκιμάσαμε και μας άφησε τραύμα μεγάλο! Γιατί τώρα θέλουμε να την φτιάχνουμε συνέχεια. Σας φέραμε λοιπόν τη συνταγή, για να την δοκιμάσετε κι εσείς. Κι αν δεν σας πετύχει δεν πειράζει, η Αναστασία δύο βήματα είναι, πάτε ως εκεί και θα σας την σερβίρει δίπλα στην πισίνα του ξενοδοχείου της.

Ζύμη για φύλλο
4 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 κουτ. σούπας ξύδι
1 κουτ. σούπας ελαιόλαδο
Λίγο αλάτι
¾ φλυτζανιού νερό κρύο (περίπου)
Κόρν φλάουρ για το άνοιγμα των φύλλων

Γέμιση
400 γρ. ντόπιο καρυστινό τυρί ή φέτα
200 γρ. μυζήθρα φρέσκια ή ανθότυρο
2 κ. σούπας γιαούρτι σακούλας
1 αβγό
1 κ. γλυκού κοφτό μπείκιν πάουντερ
4 κ. σούπας ελαιόλαδο
Λίγο πιπέρι
1 φλυτζάνι ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Εκτέλεση
Ρίχνουμε σε ένα μπολ ή στο μίξερ το αλεύρι, το αλάτι, το ξύδι και το ελαιόλαδο και προσθέτουμε λίγο – λίγο το νερό μέχρι να γίνει μια μαλακή ζύμη. Τη χωρίζουμε σε 4 μέρη και τα βάζουμε σε ένα ταψάκι που έχουμε πασπαλίσει με λίγο αλεύρι σκεπασμένα με μεμβράνη για 30 λεπτά περίπου.
Ανοίγουμε κάθε ένα από τα 4 μέρη σε φύλλο στρογγυλό, ρίχνοντας λίγο κόρν φλάουρ για να μην κολλάει στην βέργα (πλάστη), όσα μεγάλο το θέλετε. Ανακατεύουμε καλά όλα τα υλικά της γέμισης σε ένα μπολ. Απλώνουμε στο μισό φύλλο το ¼ της γέμισης, σκεπάζουμε με το άλλο μισό και το τυλίγουμε απαλά σε σχήμα σαλιγκαριού. Τηγανίζουμε με αρκετό ελαιόλαδο σε μέτρια φωτιά γυρίζοντας και τις δύο πλευρές μέχρι να ροδίσουν. Τις τοποθετούμε σε χαρτί κουζίνας να στραγγίσουν.
Σερβίρουμε με φρεσκοτριμμένο πιπέρι, κατά προτίμηση, για να απογειωθεί ο ουρανίσκος σας.
ευχαριστούμε www.ektos.gr

ταξιδι στο χρονο...

Πηγή :notios-evoikos.blogspot.com

Τα μυστικά του καλού ποδαρικού!

Προληπτικοί ή μη, οι περισσότεροι απο εμάς δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στο καλό... ποδαρικό την πρώτη μέρα του νέου έτους! Ο πρώτος άνθρωπος που θα μπει στο σπίτι ή στο γραφείο μας μετά την αλλαγή του χρόνου, θεωρείται πως μεταδίδει την καλοτυχία ή την κακοτυχία του για μία ολόκληρη χρονια.

Ο πεντάλογος λοιπόν του καλού ποδαρικού είναι!

1ον, αυτός που κάνει το ποδαρικό, πρέπει οπωσδήποτε να χτυπήσει το κουδούνι ή την πόρτα και όχι να ανοίξει με δικά του κλειδιά

2ον, κρατάει το ρόδι με το δεξί του χέρι. Αν τα άτομα που κάνουν το ποδαρικό είναι περισσότερα από ένα, τότε θα πρέπει να έχουν ένα μόνο ρόδι, το οποίο θα αγγίζουν όλοι μαζί με το δεξί τους χέρι.

3ον, μπαίνει μέσα στο σπίτι με το δεξί πόδι. Σε κάποιες περιοχές, τον βάζουν να πατήσει με αυτό ένα σίδερο για να είναι όλοι "σιδερένιοι" και υγιείς μέσα στο σπίτι. Στη συνέχεια πετάει με δύναμη το ρόδι στο πάτωμα για να σπάσει και να πεταχτούν οι κόκκινες ρώγες του στο εσωτερικό του σπιτιού (γεγονός που δημιουργεί ένα πρόβλημα στις νοικοκυρές, αλλά η παράδοση είναι παράδοση!)

4ον, την ώρα που σπάζει το ρόδι λέει δυνατά την ευχή : "όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόση υγεία, ευτυχία και χαρά να έχει το σπίτι μας και τόσα χρήματα η τσέπη μας όλη τη χρονιά!".

5ον, σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, κοιτούν τις ρώγες που έχουν βγει από το σπασμένο ρόδι και τις ερμηνεύουν αναλόγως. Όσο πιο γερές και κόκκινες είναι, τόσο πιο ευλογημένος θα είναι ο νέος χρόνος για το σπιτικό.
Συντάκτης: Μαρία Παναγοπούλου
www.pyles.tv

ΧΡΟΝΙΑ - ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Το φαράγγι του Αγίου Δημητρίου

Tο φαράγγι του Αγίου Δημητρίου είναι ένα εντυπωσιακό ασβεστολιθικό φαράγγι με τις πιο δραματικές βραχώδεις ορθοπλαγιές στην περιοχή της Όχης. Το φαράγγι διασχίζει ένας νέος δρόμος, που οδηγεί από το χωριό Άγιος Δημήτριος προς Καλλιανού και Καβο Ντόρο. Υπάρχουν και δύο καταπληκτικά μονοπάτια, που διασχίζουν το φαράγγι. Με αφετηρία τον Άγιο Δημήτριο, το ένα προχωρεί χαμηλά μέσα στο φαράγγι και καταλήγει στην πανέμορφη παραλία Σχοινοδαύλεια. Το άλλο μονοπάτι προχωρεί ψηλά, πάνω από το φαράγγι και φθάνει στον οικισμό Καλέργου.

Από εκεί κατηφορίζει απότομα στη ρεματιά του Δημοσάρη και καταλήγει στην παραλία Καλλιανού

Γεωλογία

Χωρίς αμφιβολία, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του φαραγγιού παρουσιάζουν η γεωλογία, καθώς και η σημασία του για τα πουλιά και τα σπάνια φυτά.

Οι πλακοειδείς στρώσεις μαρμάρου και σιπολινομαρμάρου σχηματίζουν εντυπωσιακούς πύργους, καμάρες, σπηλαιώσεις και χαραδρώσεις. Το φαράγγι έχει πολλές πηγές, ακόμη και κοντά στη θάλασσα.
Υπολείμματα δασικής βλάστησης, με πλατάνια, αριές και δρυς βρίσκονται μέσα σε απότομες ρεματιές και φύονται δίπλα στα βράχια. Το ρέμα Πορφύρας ρέει σχεδόν όλο το χρόνο, σχηματίζοντας μικρούς καταρράκτες και φυσικές πισίνες. Το φαράγγι του Αγίου Δημητρίου είναι από τις σημαντικότερες περιοχές στην Εύβοια για τα αρπακτικά πουλιά. Εδώ ζουν ή διαβαίνουν σπάνια αρπακτικά όπως ο σπιζαετός, ο πετρίτης, η αετογερακίνα, ενώ πολύ σπάνιος επισκέπτης είναι και ο χρυσαετός.

Κατά τη μετανάστευση παρατηρούνται όρνια, «σκίπες» στη γλώσσα των ντόπιων, που κάποτε ζούσαν μόνιμα και φώλιαζαν στους γκρεμούς του φαραγγιού. Εύκολα μπορεί να παρατηρήσει κανείς τις γερακίνες, τα βραχοκιρκίνεζα και το ξεφτέρι, ή να ακούσει τη βροντερή φωνή του μπούφου το βράδυ. Από βοτανικής άποψης το φαράγγι έχει επίσης ενδιαφέρον. Στις ψηλές ασβεστολιθικές πλαγιές φύονται πολλά σπάνια βραχόφιλα φυτά, ενώ υπάρχουν ιδιαίτερες φυτοκοινωνίες κοντά σε πηγές και παράκτιους γκρεμούς.

Κορυφή Μπούμπλια

Πάνω από το γραφικό χωριό του Αγίου Δημητρίου υπάρχει μια δασωμένη κοιλάδα με πλατάνια και αριές. Στο δάσος αυτό φύονται μερικές από τις μεγαλύτερες σε ηλικία καστανιές της Όχης. Πρόκειται για μεμονωμένα άτομα.Ένα ορεινό μονοπάτι ξεκινά από τον Άγιο Δημήτριο, διασχίζει ένα άγονο τοπίο όπου το ψυχρό γκρίζο χρώμα των σιπολινομαρμάρων θυμίζει ορεινό παγετώνα και καταλήγει στην κορυφή Μπούμπλια. Η διαδρομή είναι από τις ωραιότερες της Εύβοιας. Η κορυφή Μπούμπλια υψώνεται σαν πυραμίδα πάνω από τον Άγιο Δημήτριο. Η θέα είναι μοναδική. Στα πόδια μας κείτεται η κοιλάδα του Αγίου Δημητρίου και όλο το φαράγγι του Δημοσάρη. Λάκκα Μπούκουρα σημαίνει «όμορφο λιβάδι» στα αρβανίτικα.Τέτοια λιβάδια εκτείνονται στη βάση της κορυφής, όπου φυτρώνουν πλατάνια και κυλούν δροσερά νερά. Στα υψίπεδα της περιοχής αφθονεί το τσάι του βουνού της Εύβοιας, ένα ενδημικό αρωματικό φυτό, που φύεται μόνο στα βουνά της Εύβοιας και ανθίζει τον Ιούνιο.


Η παραλία Σχοινοδαύλεια

Το φαράγγι του Αγίου Δημητρίου καταλήγει σε μία μικρή δυσπρόσιτη παραλία, τη Σχοινοδαύλεια.
Η παραλία περιβάλλεται αμφιθεατρικά από σταλακτίτες, δημιουργήματα αιώνων, που σταλάζουν τη δροσιά των πηγαίων νερών. Τα χρώματα συναρπάζουν. Αν ρίξει κανείς μία ματιά προς τα πάνω, μπορεί να θαυμάσει την άγρια ομορφιά του φαραγγιού και να παρατηρήσει, αν είναι τυχερός, το πέταγμα κάποιου αρπακτικού πουλιού.

Η εκβολή του ρέματος Πορφύρα σχηματίζει μια λιμνούλα πίσω από την παραλία, αληθινό «λιμνιώνα», όπως ονομάζουν οι ντόπιοι τέτοιες εκβολές.
Είναι πολύ εύκολο να συναντήσει κανείς ερωδιούς, τουρλιά, γλαρόνια ή άλλα ασυνήθιστα πουλιά στο λιμνιώνα.

Πηγή : southevia.gr

ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥ BLOG ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Μια μέρα στο Μαρμάρι

Από την εκπομπή ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ στίς 21 Φεβρ.2009

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΟΝ Ν.ΕΥΒΟΙΚΟ

Σε πρώτο πλάνο οι Πεταλιοί.

NotiosEvoikos: Γρηγόρης Μπιθικώτσης.. "Ο ΜΥΘΟΣ".. Ο Μεγάλος "Σερ"...

NotiosEvoikos: Γρηγόρης Μπιθικώτσης.. "Ο ΜΥΘΟΣ".. Ο Μεγάλος "Σερ"...: "Το τόπικ αυτό είναι για τον μεγαλύτερο Έλληνα τραγουδιστή, τον Σερ της ελληνικής μουσικής, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση... Γεννήθηκε στις 11 Δεκ..."

ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΗΝ Ν. ΕΥΒΟΙΑ

Ο ΛΟΦΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ Η ΑΤΤΙΚΗ

ΧΑΝΙΑ ΜΑΡΜΑΡΙΟΥ

ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ ΜΑΡΜΑΡΙΟΥ

ΑΚΤΑΙΟΝ - ΘΕΣΗ ΠΛΑΤΑΝΑ

ΚΑΣΤΑΝΙΑ

Η ΝΟΤΙΟΣ ΕΥΒΟΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

ΠΕΤΑΛΙΟΙ

ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

ΝΗΣΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΠΕΤΑΛΙΩΝ

ΝΕΑ ΣΤΥΡΑ

ΠΕΤΑΛΙΟΙ


πηγη : airphotos - facebook

Γέροντας Πορφύριος, μία αγία μορφή από την Εύβοια

BLOG Κάβο ντόρος/Κάρυστος: Γέροντας Πορφύριος, μία αγία μορφή από την Εύβοια: "Ο Ιερομόναχος Πορφύριος (Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης), (1906-1991) ήταν  μοναχός που έζησε κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα και έγινε ευρέως γνωστ..."

ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΑ Εκει που τελειωνει ο μυθος και αρχιζει η πραγματικοτητα!

Στη Νοτιοδυτική Εύβοια μεταξύ Στύρων και Καρύστου υπάρχουν διάσπαρτα κάποια άγνωστα στον πολύ κόσμο μεγαλιθικά κτίσματα. Κανείς δεν γνωρίζει πότε και από ποιους χτίστηκαν, προσδίδοντας τους έτσι μυστήριο και βοηθώντας τη λαϊκή φαντασία να δημιουργήσει μύθους γύρω από αυτά τα κτίσματα.
Αυτά είναι τα λεγόμενα Δρακόσπιτα της νοτιοδυτικής Εύβοιας. Η λαϊκή φαντασία τα βάφτισε "δρακόσπιτα" επειδή, καθώς έχουν πολύ μεγάλο μέγεθος, θα μπορούσαν να κατοικούνται από δράκους και όχι από ανθρώπους!
Τα Δρακόσπιτα αποτελούν μοναδικά δείγματα μεγαλιθικής αρχιτεκτονικής στον ελληνικό χώρο.
Εντυπωσιάζουν για την πρωτότυπη και αινιγματική μορφή τους και την ακρίβεια της κατασκευής τους, που αντιμετωπίζει με επιτυχία τα σοβαρά στατικά προβλήματα που συνεπάγεται η χρήση των τεράστιων λίθων με τους οποίους είναι χτισμένα.’’Κοινό χαρακτηριστό των δρακόσπιτων είναι ότι φτιάχτηκαν από ντόπια πέτρα. Πουθενά δεν υπάρχουν ίχνη (διάδρομος, γλίστρα κλπ) μεταφοράς των λίθων. Τουναντίον η ομοιότητα του υλικού τοιχοδομίας των δρακόσπιτων με το πλησιέστερο πέτρωμα και τα ίχνη λατόμευσης που υπάρχουν πλάι σε αρκετά δρακόσπιτα, οι αφαιρετικές εργασίες από πλαϊνούς βράχους, καθώς και σε άλλους πολύ κοντινούς, αποδείχνουν ότι επί τόπου γινότανε η εξόρυξη και επεξεργασία.
Όλοι οι μεγάλοι λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν είναι λαξευμένοι σε άλλα πολύ και σε άλλα λιγώτερο ή καθόλου.
Χαρακτηριστικό είναι ότι οι εσωτερικές πέτρες είναι περισσότερο και καλύτερα λαξευμένες από τις εξωτερικές σε όλα τα δρακόσπιτα.
Άλλο κοινό χαρακτηριστικό των δρακόσπιτων είναι ότι, σε κανένα δεν υπάρχει συνδετικό υλικό γιατί είναι οικοδομημένα με τον τρόπο που ονομάζουμε ξερολιθιά.
Ακόμα σε καμιά από τις πέτρες δεν υπάρχουν συνδετικοί γόμφοι.
ΟΙ πέτρες που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι όλες μεγάλες και αρκετές φορές τεράστιες, στο δε σχήμα τους μπορούμε να τις πούμε πλακόπετρες, άσχετα αν το πάχος τους ποικίλει από 0,20 - 0,80 μ. αφού το μήκος τους φτάνει τα 4 μέτρα και το πλάτος υπερβαίνει σε πολλές τα 2 μέτρα Μερικά από τα υλικά αυτά ζυγίζουν πολλούς τόνους και η όλη κατασκευή άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ .
Στα υλικά πρέπει να αναφέρουμε και τις μικρές πέτρες που χρησιμοποιούν σαν σφήνες, τις οποίες συναντάμε στους τοίχους όλων γενικά των δρακόσπιτων.

Στοιχείο άξιο ξεχωριστής παρατήρησης και περιγραφής είναι ο τρόπος κατασκευής της εισόδου των δρακόσπιτων που αποτελεί και βασικό χαρακτηριστικό τους.
Η είσοδος αποτελείται από δυο μεγάλους μονόλιθους γιο παραστάτες - ορθοστάτες οι οποίοι καλύπτουν όλο το πάχος του τοίχου και όλο το ύψος του ανοίγματος της εισόδου, . Πάνω σε αυτούς τους ορθοστάτες, για επικάλυψη, έχουν έναν άλλο μονόλιθο και αυτός καλύπτεται από μεγαλύτερο, ογκόλιθο πλέον, που πάντα, σε όλα τα δρακόσπιτα στα οποία διατηρείται και μπορούμε να τον δούμε, προχωράει προς το εσωτερικό του κτίσματος και αποτελεί στοιχείο, τμήμα, της επεξοχής της στέγης.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΚΑΒΟ ΝΤΟΡΟ.

Από την εκπομπή Μένουμε Ελλάδα στις 4 Μαίου 2007.

Ταξιδεύουμε στη Νότια Εύβοια και ξεκινάμε οδικώς για ένα οδοιπορικό στο Κάβο Ντόρο. Πρώτη μας στάση στο Αιολικό Πάρκο της περιοχής, συνεχίζουμε στο γραφικό Αντιά, όπου γνωρίζουμε τη γλώσσα των σφυριγμάτων, απολαμβάνουμε την ομορφιά ενός άγριου φυσικού τοπίου και καταλήγουμε στο Ακρωτήριο Καφηρέας, το ανατολικότερο άκρο της Εύβοιας, για ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα.

ΚΑΨΟΥΡΙ

Είναι ενα ορεινό χωριό που πήρε το όνομά του απο την λέξη καψικό, δηλαδή το δριμύ ψύχος που επικρατεί εκεί, ή και από τη φύση του εδάφους του:Καψούρης, καψερός = δυστυχής δύσκολος.Υποδηλώνεται δηλαδή η δύσκολη ζωή των κατοίκων στο ορεινό και βραχώδες χωριό τους.Παράγει κτηνοτροφικά προιόντα και λίγα σιτηρά.Υδρεύεται από πηγαία νερά.Βορειότερα είναι το κατάφυτο οροπέδιο Σταυρός.
Από το Καψούρι μέχρι το Δρυμονάρι σώζονται Πελασγικά τείχη,τα οποία οι κάτοικοι ονομάζουν Ελληνικά.Στό βάθος του φαραγγιού πρός την θάλασσα τοποθετείται η αρχαία Αρχάμπολη.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας,ιδιοκτήτης του χωριού ήταν ο Μουλά Μουσταφάς,δικαστής της Καρύστου και των περιχώρων.Μετά την Επανάσταση έφυγε και αναγκάστηκε να πουλήσει το χωριό στούς κατοίκους του.
Το Καψούρι βρίσκεται 49 χλμ. από την Κάρυστο και είναι ένα από τα πιό αντιπροσωπευτικά χωριά της περιοχής με πληθυσμό 57 κατοίκους.
Το χωριό εκτείνεται διαιρούμενο σε τρείς συνοικισμούς:α)Καψούρι,β)Σημικούκι,γ)Δρυμονάρι.
Γνώρισμα της περιοχής είναι η διάλεκτος των κατοίκων,τα αρβανίτικα.Ο τουρισμός είναι ανύπαρκτος,η συγκοινωνία υποτυπώδης,εξυπηρετείται με λεωφορείο άγονης γραμμής.
πηγές γνώσης : H αποκάλυψη της Εύβοιας - ΑΛ.ΚΑΛΕΜΗ
www.servitoros.gr

Κουρκουμπίνες (γκόγκλιες) νότιας Εύβοιας

Υλικά:


•1/2 κιλό αλεύρι σταρένιο ή 1 κιλό αλεύρι όλο κίτρινο
•1/2 κιλό αλεύρι κίτρινο
•1 κουταλιά αλάτι
•1 χούφτα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
•1 φλιτσανάκι λάδι και όσο χλιαρό νερό πάρει
Εκτέλεση:
Ζυμώνουμε μια μαλακή ζύμη, ανοίγουμε βέργες χοντρές πάχους ενός δαχτύλου, κόβουμε κομματάκια ανοίγουμε με τα δάχτυλα με τρόπο να σχηματίζει κοχλία. Βάζουμε σε κατσαρόλα αρκετό νερό, ρίχνουμε τις κουρκουμπίνες μέσα όταν το νερό κοχλάζει και αφήνουμε να σιγοβράσουν μία ώρα περίπου.Όταν βράσουν δεν κάθονται στον πάτο της κατσαρόλας.
Έπειτα τις σουρώνουμε και τις βάζουμε σειρά σειρά στο πυρέξ πασπαλισμένες με τυρί και αφού γεμίσει το πυρέξ το περιλούουμε με καυτό βούτυρο ή λάδι.Σερβίρονται ζεστές. Εάν θέλουμε, βάζουμε και ένα φακελάκι μαγιά στην ζύμη.

Από το Ανθολόγιο συνταγών της Καρύστου της Ελένης Παπαλυμπέρη.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΩΝ

Οπως είναι γνωστο κατά τις περιόδους της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, έγιναν στη Νότια Εύβοια κυρίως, εποικισμοί απο αλβανόφωνους πληθυσμούς.Η ελληνικότητα των πληθυσμών αυτών (όπως νοείται η έννοια της ελληνικότητας σήμερα) σε κανένα σημείο δεν υστερεί της ελληνικότητας όλων των υπολοίπων γηγενών,μετά μάλιστα τις δύσκολες για τον ελληνισμό περιόδους που επακολούθησαν της Ρωμαιοκρατίας.Την εποχή δηλαδή κατά την οποία ο ελληνισμός διατήρησε ως πολιτισμός την συνέχειά του χάρη στην Ορθοδοξία και μόνο.Η ελληνικότητα του αρβανίτικου στοιχείου αποδείχθηκε εμπράκτως σε πολλές κρίσιμες ιστορικές στιγμές απο τα χρόνια του Βυζαντίου και μετά.Ποιές όμως είναι οι εννοιολογικές διαφορές μεταξύ των όρων ΑΛΒΑΝΟΣ και ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ
Το "ΑΛΒΑΝΟΣ" προέκυψε απο το Αλβανό όρος(Albanum moms) τη ψηλότερη κορυφή του Λατίου, που απέχει περί τα 20 χλμ. από τη Ρώμη.ΤΟ "ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ" προέρχεται απο το Αρβώνιος η Αρβωνίτης, που υποδηλώνει τον κάτοικο της Αρβώνος, όπως αναφέρεται απο τον Στέφανο Βυζάντιο η Αρβωνος όπως μας λέει ο Πολύβιος.Η ΑΡΒΩΝ ηταν πόλη της ΙΛΛΥΡΙΑΣ και οι εξ αυτής κατερχόμενοι πρός την Ελλάδα ονομάσθηκαν σταδιακά ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ.
Σε κανένα μέρος της Ελλάδος οι αλβανόφωνοι δεν ονόμασαν ούτε οναμάζουν τους εαυτούς τους Αλβανούς,γιατί από πολύ παλιά είχαν συνείδηση ελληνικής καταγωγής.Η συνείδηση αυτή προήλθε απο την προφορική τους παράδοση πως ήταν κατά την γλώσσα εξαλβανισμένοι Ελληνες .
Κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας είναι γεγονός, πως πολλοί απο τούς Αλβανούς των Βόρειων κυρίως περιοχών εξισλαμίσθηκαν σε αντίθεση με τούς Αρβανίτες πάνω στούς οποίους στηρίχθηκε ο απελευθερωτικός αγώνας τους έθνους μας.
Ειδικότερα για τους Αρβανίτες της Εύβοιας ο Σ.Ι. ΚΑΡΓΑΚΟΣ στο βιβλίο του "ΑΛΒΑΝΟΙ- ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ-ΕΛΛΗΝΕΣ" γράφει χαρακτηριστικά:
"...Ωστόσο οι Αλβανοί της Αττικής και της Βοιωτίας άντεξαν στον εξισλαμισμό και παρέμειναν πιστοί στην Ορθοδοξία, απο μια διάθεση διαφορετικότητας προς τους υπολοίπους Αλβανούς. Αυτή ακριβώς η διαφορετικότητα, που ίσως ήταν συστατικό ελληνικής καταγωγής, τους έκανε να χρησιμοποιούν το έντονα διαφοροποιητικό ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ που παραπέμπει στην Άρβωνα η Αρβώνα και όχι το Αλβανός.Οι Αρβανίτες αυτοί εξακτινώθηκαν στην Εύβοια και στα πέριξ νησιά και σταδιακά εξελίχθηκαν σε φοβερούς ναυτικούς, κάτι που αποδεικνύει ακόμη περισσότερο τη μακρινή ελληνική ρίζα τους.'Αλλωστε οι Αρβανίτες της Αττικής, της Βοιωτίας και της Εύβοιας θα μπορούσαν να αποδείξουν τη μη ελληνικότητα τους κατά την επανάσταση του 1821.'Οχι μόνο δεν πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων όπως πολλοί από τους Αλβανούς των βορείων περιοχών, αλλά αυτοί κυρίως υπό τον ΜΕΛΕΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ πρωτοστάτησαν στην Επανάσταση και απελευθέρωσαν την Αθήνα..."
πηγη: Αλέξανδρος Καλέμης - Παραδεισένια Γέφυρα Ευβοικού με το Αιγαίο.

ΑΚΤΑΙΟΝ - ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΟΝΙΔΑΥΛΙ