Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ

Το τσίπουρο είναι απόσταγμα από τα "πατημένα" σταφύλια δηλαδή από τα ράκη των σταφυλιών που μένουν μετά το πάτημα και την εξαγωγή του μούστου για την παραγωγή κρασιού. Τα στέμφυλα για να μας δώσουν αλκοολούχο απόσταγμα θα πρέπει αφενός να μην έχουν αποστραγγιστεί εντελώς (τα στέμφυλα από μηχανόπρεσσες περιέχουν ελάχιστο μούστο και δεν κάνουν) και αφετέρου να έχουν υποστεί αλκοολική ζύμωση ώστε τα σάκχαρα του εναπομένοντος μούστου να μετατραπούν σε αλκοόλη. Με άλλα λόγια πρέπει να μείνουν για κάποιες μέρες σε δοχείο. Αλλες φορές ζυμώνονται μόνα τους στο δικό τους δοχείο και άλλες μαζί με τον μούστο που πάει για κρασί (επιπλέουν στην επιφάνεια των κάδων), όταν θέλουμε να πάρουμε κρασί πλούσιο σε τανίνες. Το δεύτερο συνήθως συμβαίνει στην ερυθρή οινοποίηση.

Τσίπουρο μπορούμε να πάρουμε τόσο από λευκά όσο και από κόκκινα σταφύλια. Η ζύμωση διαρκεί περίπου 30 μέρες όταν τα στέμφυλα ζυμώνονται μόνα τους και πολύ λιγότερο όταν ζυμώνονται μαζί με το μούστο. Η απόσταξη του τσίπουρου είναι ολόκληρη επιστήμη. Στον αποστακτήρα προστίθενται εκτός από τα στέμφυλα και διάφορες αρωματικές ύλες σε ποσότητες και αναλογίες που συνήθως είναι μυστικά του κάθε μάστορα.
Υπάρχει όμως και τσίπουρο χωρίς καμία άλλη πρόσμιξη. Χρησιμοποιείται ο γλυκάνισος, ο μάραθοςκ.α. ενώ στην Κρήτη συνηθίζονται πολύ τα φύλλα καρυδιάς. Ο γλυκάνισος είναι αυτός που κάνει το τσίπουρο (και το ούζο) να "γαλανώνει", να ασπρίζει δηλ. με την προσθήκη νερού. Στην Κρήτη δεν χρησιμοποιείται καθόλου γι' αυτό και η τσικουδιά δεν γαλανώνει ποτέ.
Η απόσταξη χωρίζεται σε κεφαλή, καρδιά και ουρά. Η κεφαλή έχει μεγάλο αλκοολικό βαθμό και είναι πλούσια σε αλδεϋδες που δίνουν μια "σκουριασμένη" γεύση στο τσίπουρο ενώ η ουρά περιέχει πολλές ανώτερες αλκοόλες που βαραίνουν τη γεύση και το άρωμα. Απομακρύνονται και μπαίνουν ξανά στον αποστακτήρα μαζί με την επόμενη παρτίδα ενώ η καρδιά κρατιέται. Η καρδιά μπορεί να περάσει ξανά από απόσταξη. Το διπλοαποσταγμένο τσίπουρο έχει καθαρότερο και λεπτότερο άρωμα και γεύση. Πολλή προσοχή χρειάζεται για τον περιορισμό του ποσοστού της μεθυλικής αλκοόλης (ξυλοπνεύματος) που είναι τοξικότατη για το νευρικό σύστημα. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν επιτρέπεται στον καθέναν να αποστάζει αλλά μόνο σε πιστοποιημένους μαστόρους με ειδική άδεια. Το τελικό απόσταγμα μπορεί να αναμιχθεί με νερό για να επιτύχουμε τους επιθυμητούς αλκοολικούς βαθμούς. Καλή περιεκτικότητα θεωρείται αυτή των 38-45 vol.
Αν και το τσίπουρο ορίζεται σαν απόσταγμα στέμφυλων στην καθομιλουμένη μπορεί να χαρακτηρίζει και αποστάγματα άλλων φρούτων, κυρίως άγριων. Ετσι στη Μακεδονία π.χ. το κουμαρίσιο ρακί, στην Κρήτη συνηθίζεται η μουρνόρακη (από μούρα). Στην Ιταλία παράγεται ένα παρόμοιο ποτό η grappa, από απόσταξη ολόκρηρων σταφυλιών ή ζυμωμένου μούστου. Το τσίπουρο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το ούζο.

Αντιά Νότιας Εύβοιας: Μια σφυριχτή γλώσσα υπό εξαφάνιση

Σ’ ένα μικρό χωριό, τα Αντιά της νότιας Εύβοιας, οι μόλις 50 κάτοικοι έχουν ένα δικό τους, πρωτότυπο τρόπο επικοινωνίας: τη σφυριχτή γλώσσα.
Τα σφυρίγματα αντικαθιστούν τις λέξεις και οι μεγαλύτερης ηλικίας κάτοικοι, που εκπαιδεύτηκαν από μικροί να χρησιμοποιούν την ιδιότυπη αυτή μορφή έκφρασης, συνεννοούνται μ’ έναν μοναδικό, σχεδόν ακατάληπτο τρόπο.
Τη μορφή αυτή επικοινωνίας, που χάνεται με τα χρόνια, αποφάσισε να καταγράψει η Κατερίνα Ζούλα, στην ταινία της “Το χωριό που σφυρίζει”, που συμμετέχει στο πρόγραμμα του 12ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
“Ήθελα να γυρίσω μια ταινία για γλώσσες που χάνονται κι έτσι έμαθα για τη σφυριχτή γλώσσα των κατοίκων στα Αντιά”, εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ η 27χρονη σκηνοθέτρια.
“Το ότι χάνεται μια γλώσσα, για μένα καταδεικνύει ένα σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας μας, που εξαφανίζεται”, προσθέτει.
Στον συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας, το σφύριγμα χρησιμοποιείται ως μέσο μίμησης του λόγου και επίτευξης της επικοινωνίας από απόσταση μεταξύ των χρηστών τους. Οι ήχοι ακολουθούν τους τόνους της ομιλούσας γλώσσας της κάθε περιοχής, προκειμένου να γίνονται πιο εύκολα κατανοητές από τους χρήστες. Χρήση σφυριχτής γλώσσας συναντάται, μεταξύ άλλων, σε χωριά της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Τουρκίας.
Δεν είναι γνωστό από πότε χρησιμοποιείται η σφυριχτή γλώσσα στην περιοχή αυτή της Εύβοιας. Σύμφωνα, πάντως, με τα λεγόμενα των κατοίκων, η γλώσσα χρησιμοποιείται ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Επίσης, όπως υποστηρίζουν, η συγκεκριμένη μορφή επικοινωνίας “γεννήθηκε” από την ανάγκη τους να μιλάνε ο ένας με τον άλλο, από τη μία άκρη του βουνού στην άλλη. Εντυπωσιακό είναι, πάντως, το γεγονός ότι, είναι οι μοναδικοί κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής (και όλης της Ελλάδας κατ’ άλλους) που χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η σφυριχτή γλώσσα των κατοίκων στα Αντιά γίνεται ταινία. Το 1980, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου είχε παρουσιάσει τη μικρού μήκους ταινία του “Αντιά” (είχε, μάλιστα, λάβει τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Φεστιβάλ της Αβινιόν).
“Η διαφορά είναι ότι τότε, μόλις 30 χρόνια πριν, οι κάτοικοι του χωριού μιλούσαν πολύ περισσότερο τη σφυριχτή γλώσσα. Το ντοκιμαντέρ που παρουσιάζω, σήμερα, αφορά σ’ έναν τρόπο επικοινωνίας, που κοντεύει να χαθεί”, εξηγεί η δημιουργός της ταινίας “Το χωριό που σφυρίζει”.
Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα περισσότερο αποσπασματικά και δύσκολα μπορούν να σχηματίσουν ολοκληρωμένες προτάσεις. “Τώρα έχουμε τα τηλέφωνα, μου είπαν χαρακτηριστικά, μας λέει η νεαρή σκηνοθέτρια.
Η Κατερίνα Ζούλα, στο ντοκιμαντέρ της, δεν περιορίστηκε μόνο στην παρουσίαση της σφυριχτής γλώσσας. Θέλησε να καταγράψει και τον τρόπο ζωής των λιγοστών και ηλικιωμένων, στην πλειονότητά τους, κατοίκων του χωριού, τις δυσκολίες, αλλά και την ηρεμία που απολαμβάνουν σε απόσταση μόλις τριών ωρών από την Αθήνα.
Οι κάτοικοι τη δέχθηκαν φιλόξενα στο χωριό. “Από την πρώτη μου επίσκεψη, τον Νοέμβριο του 2008, μού άνοιξαν τα σπίτια τους. Εξάλλου, έχουν συνηθίσει σε επισκέψεις από γλωσσολόγους, που μελετούν τη σφυριχτή γλώσσα. Φυσικά κι εγώ προσπάθησα να μην ξεκινήσω γυρίσματα κατευθείαν, αλλά να τούς γνωρίσω πρώτα καλύτερα”, διευκρινίζει.
Η Κατερίνα Ζούλα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κινηματογράφο και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Κεντ και στη συνέχεια Ντοκιμαντέρ, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, στο Πανεπιστήμιο του Μπρουνέλ. Το ντοκιμαντέρ “Το χωριό που σφυρίζει” είναι η πρώτη της μεσαίου μήκους ταινία, την οποία γύρισε ως διπλωματική εργασία, στο μεταπτυχιακό της. Επίσης, τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και παραγωγής στον τηλεοπτικό σταθμό “Αλ Τζαζίρα”, στο Λονδίνο.

Ο Κεφαλάς, δεν είναι πια μαζί μας. “Έφυγε” πριν από λίγο καιρό από κοντά μας, πλήρης ημερών. Ένας άνθρωπος που ήξερε να μιλάει σφυριχτά κι έγινε διάσημος γι αυτό, φτάνοντας ακόμα και μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Φιλοξενήθηκε πολλές φορές από εφημερίδες, περιοδίκά και τηλεοπτικά κανάλια, τόσο ελληνικά, όσο και ξένα.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΡΒΟΥΝΟΥ ΣΤΟ ΑΚΤΑΙΟΝ !

Ένα από τα παραδοσιακά επαγγέλματα που αντιστέκονται ακόμη στο χρόνο είναι και αυτό του καρβουνιάρη, που παράγει ξυλοκάρβουνα. Το ξυλοκάρβουνο παράγεται με μια ορισμένη διαδικασία με κυριότερο υλικό το ξύλο. Ο καρβουνιάρης τοποθετεί τα ξύλα όρθια δημιουργώντας ένα μικρό λόφο που στην κορυφή του έχει μια τρύπα. Σκεπάζει αυτόν τον τεχνητό λόφο με χώμα και άχυρα, ανοίγει τρύπες στα πλάγια και στο τέλος βάζει φωτιά από το άνοιγμα της κορυφής. Η φωτιά σιγοκαίει για μέρες, δημιουργώντας πολύ καπνό, ώσπου τα ξύλα να γίνουν κάρβουνα, τα οποία συσκευάζονται σε τσουβάλια και διοχετεύονται στην αγορά.Στην Ελλάδα, τα καμίνια γίνονται με άδεια του τοπικού δασαρχείου.Είναι δουλειά με αρκετό κόπο και απαιτεί 24-ωρη παρακολούθηση για 15-20 μέρες. Σήμερα πλέον αποφέρει ελάχιστο κέρδος, διότι εισάγονται φθηνά κάρβουνα από ανατολικές κυρίως χώρες, ακόμη και από τη Λατινική Αμερική. Έτσι, τα Ελληνικά καμίνια, μη μπορώντας να αντέξουν τον ανταγωνισμό, φθίνουν καθημερινά και μόνο από παράδοση επιμένουν
Το καμίνι για να "χτιστεί" - όπως συνηθίζεται να λέγεται - θέλει μεγάλη μαστοριά. Σχεδόν πάντα μέσα στους δουλευτάδες του καμινιού υπάρχει ένας έμπειρος και οι υπόλοιποι μοιράζονται τη βαρειά δουλειά της μεταφοράς των ξύλων.
Η πρώτη ύλη όπως είναι φυσικό είναι το ξύλο, από σκληρό δέντρο, π.χ. πουρνάρι, κέδρο, οξιά κ.λ.π.
Επιλέγεται χώρος σχετικά επίπεδος ο οποίος θα φιλοξενήσει και το επόμενο καμίνι, αφού το χώμα για το σκέπασμα των ξύλων ξαναχρησιμοποιείται.
Ο κυριότερος κανόνας για το χτίσιμο του καμινιού, είναι να ακουμπούν τα ξύλα μεταξύ τους όσο καλύτερα γίνεται.
Από το αρχικό βάρος των ξύλων, μόνο το 1/4 θα μείνει σαν κάρβουνο. Το υπόλοιπο, κατά τη αργή διαδικασία της καύσης χωρίς φλόγα μέσα στο σκεπασμένο καμίνι θα διαφύγει με τη μορφή αερίων
Ο εφιάλτης του παραγωγού είναι να ανοίξει τρύπα στο χώμα και να βγούν φλόγες ή να πάρει πολύ αέρα το καμίνι. Οι βάρδιες εναλλάσονται νύχτα μέρα με το φτυάρι στα χέρια για 20 περίπου μέρες.

NotiosEvoikos: Με το φακό του Νότιου-Ευβοϊκού το καρναβάλι στο Μα...

NotiosEvoikos: Με το φακό του Νότιου-Ευβοϊκού το καρναβάλι στο Μα...: "Γλέντι Χαράς και  Διασκέδασης, ήταν Κέφι, Χορός, για μικρούς και μεγάλους, Μάσκες, γέλιο,πολύ γέλιο σε μια εκδήλωση που οργανωτικά ήταν..."

ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΧΑΡΤΑΕΤΟΥ

Σήμερα είναι τα λεγόμενα “Κούλουμα”, μέρα που τελειώνει το φαγοπότι και αρχίζει η νηστεία (για κάποιους), με τις παραδοσιακές λαγάνες, την ταραμοσαλάτα, τα ψαρικά κλπ.!
Εγώ, όταν ήμουν παιδί – θεωρώ ότι όλες μα όλες οι γιορτές είναι για τα παιδιά, αν και αυτό το ξεχνάμε όταν γινόμαστε … μεγάλοι – το μόνο που θυμάμαι από τα Κούλουμα ήταν η κατασκευή και το πέταγμα του χαρταετού !
(τα άλλα λόγω μόνιμης … κρίσης, ήταν απλησιάστα για μένα)
Έτσι, σήμερα, θα ασχοληθώ λίγο με το έθιμο, που λέγεται “χαρταετός” !
Ο χαρταετός, φαίνεται, να άνοιξε τα πολύχρωμα και εύθραυστα φτερά του πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, περίπου στα 1.000 π.Χ., στην Ανατολή.
Στη Κίνα φτιάχνεται από μετάξι και μπαμπού, με τη μορφή του δράκου, τοπικός πολυποίκιλος συμβολισμός.
Στην Ιαπωνία, παίρνει τη μορφή των Σαμουράι !
Στην Ελλάδα, πολύ πριν τον 4ο π.Χ. αιώνα, συναντάμε αϊτούς σε απεικονίσεις αγγείων που μάλλον φτιαχνόταν από πανί.
Πολύ πολύ αργότερα, θα έρθει ο χαρταετός στη Μεσαιωνική Ευρώπη από τον εξερευνητή Μάρκο Πόλο.
Ο χαρταετός (το πέταγμά του), υποδηλώνει την ανάταση και την κάθαρση της ψυχής, μετά το διονυσιακό ξεφάντωμα της Αποκριάς.
Ο χαρταετός στη μακραίωνη ιστορία του, χρησιμοποιήθηκε για :
- μέτρηση της θερμοκρασίας
- μέτρηση της ταχύτητας των ανέμων
- για μελέτες της ατμόσφαιρας
- για μελέτη του ηλεκτρισμού
- για αεροφωτογραφίσεις
Επίσης, έχουμε μαρτυρίες ότι χαρατετοί έσωσαν ναυαγούς ή χρησιμοποιήθηκαν για αποστολή στρατιωτικών σημάτων !
Για τα ελληνικά κούλουμα, οι χαρταετοί κατασκευαζόταν πάντα από παιδιά με υλικά από χαρτί, καλάμι, σπάγγο και εφημερίδες ή από αποκριάτικες κορδέλες.
Θυμάμαι τι “παλεμό” κάναμε παιδιά, να βρούμε καλάμια, να τα κόψουμε ίσα (καλά τρώγαμε και ξύλο που κλέβαμε το μοναδικό μαχαίρι της μαμάς μας !!!), να βρούμε στα σκουπίδια κορδέλες ή εφημερίδες, ή πεταμένους σπάγγους που τους ενώναμε σιγά σιγά, αφήστε τα … ένα … δράμα … !
Σήμερα, αντί γι αυτά, αγοράζονται έτοιμοι, πλαστικοί … χαρταετοί (λάθος όνομα) !
Αν δεν παλέψεις, δεν αγωνιστείς, δεν υδρώσεις, δεν ματωθείς για να δέσεις τα καλάμια, να κανονίσεις τα ζύγια και την ουρά, έ, δεν καταλαβαίνεις τι θα πει “πέταγμα χαρταετού” !
Άντε και καλά κούλουμα σε όλους !

Kavontoros oi organopextes, καβοντορίτικο

Αφιερωμένο στούς Καβοντορίτες



Μια παραγωγή του sv1cdy

....ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ !

ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΗΣ ΑΓ.ΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΥΣΤΟ

Το σπήλαιο της Αγ. Τριάδας απέχει πέντε χιλιόμετρα από την Κάρυστο. Πήρε το όνομά του από την εκκλησία που απέχει μόλις είκοσι μέτρα από την είσοδό του. Με το εξαιρετικής ποιότητας νερό που το διασχίζει, και εξ αιτίας του οποίου σχηματίστηκε, υδρεύεται όλη η Κάρυστος.
Φτάνοντας στη είσοδό του δεν εντυπωσιάζεσαι. Δεν μπορεί να φανταστείς το επιβλητικό θέαμα που θα συναντήσεις διασχίζοντάς το, και που θα σε συναρπάσει! Η απόσταση από την είσοδο της σπηλιάς ως το τέρμα, όπως το θεωρούμε εμείς οι απλοί επισκέπτες και όπου βρίσκεται η λίμνη, δεν είναι μεγαλύτερη από τετρακόσια μέτρα. Από εκεί και πέρα πρόσβαση έχουν μόνοι οι ειδικοί Σε πολλά σημεία το ύφος της σπηλιάς φτάνει τα εκατό μέτρα, ενώ οι διάδρομοι και οι διακλαδώσεις που συναντάμε είναι πάρα πολλές. Στη διαδρομή συναντάς πανέμορφα αλλά και περίεργα σχήματα που συνθέτουν οι πολλοί σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Στη μέση της διαδρομής συναντάμε ένα σπάνιο φαινόμενο, τον καταρράκτη! Είναι ένας καταρράκτης από τους ελάχιστους αναφερόμενους μέσα σε σπηλιά. Τελειώνουμε την μαγευτική διαδρομή φτάνοντας στη λίμνη.

Έως εκεί που έχει γίνει η εξερεύνησή του χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα.
Σε 420 μέτρα βάθος είναι το πρώτο τμήμα, και μετά από άλλα 150 μέτρα υπάρχει αίθουσα στην οποία υπάρχει καταρράκτης νερού ύψους 30 μέτρων.
Κανείς δεν γνωρίζει που τελειώνει η σπηλιά της Αγίας Τριάδας.
Κάποια ομάδα θαρραλέων σπηλαιοδυτών ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα λύσει αυτό το μυστήριο.
Φωτογραφικό υλικο :
http://fysiolatres.blogspot.com/
κείμενο :/www.evia-history.gr

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ

Μετά απο αρκετούς μήνες παρουσίας, έλαβε τέλος η ψηφοφορία για την ανάδειξη του αγαπημένου σας χωριού του τέως Δήμου Μαρμαρίου. Ευχαριστούμε τους φίλους του Blog που μας τίμησαν με την παρουσία τους ψηφίζοντας το αγαπημένο τους χωριό.
Να σημειωθεί ότι στην στήλη των αποτελεσμάτων άλλοι 4, οι ψήφοι είναι Μελισσώνας 2,Καψούρι 1, και Ρούκλια 1.-

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΙΩΤΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ 2010

BLOGS που αφορούν την περιοχή της Καρύστου

BLOG Κάβο ντόρος/Κάρυστος: Blogs που αφορούν την περιοχή της Καρύστου: "Η συγκεκριμένη ανάρτηση αναφέρει σελίδες που είτε αποτελούν διαδικτυακές πύλες, είτε ιστολόγια (blogs) και τα οποία αφορούν την πόλη της Καρ..."

Λατομεία πέτρας Καρύστου

Η εξόρυξη μαρμάρου στην Καρυστία κρατάει από τα ρωμαϊκά χρόνια. Μεγάλα λατομεία της εποχής εκείνης διασώζονται έως σήμερα στα Στύρα, το Μαρμάρι και την Κάρυστο και αποτελούν σημαντικό αξιοθέατο της Καρυστίας. Το πιο εντυπωσιακό μνημείο εξόρυξης είναι οι πέντε τεράστιες κολόνες (12μ) που βρίσκονται πάνω από το χωριό Μύλοι.

Το πέτρωμα που διαθέτει η περιοχή είναι ένα είδος μαρμάρου που λέγεται σιπολίνο. Επειδή περιέχει στρώσεις σχιστόλιθου έχει γίνει γνωστό ως σχιστόλιθος ή πέτρα Καρύστου. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έγινε εντατική εξόρυξη πέτρας και διανοίχτηκαν μεγάλα λατομεία κυρίως στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, Μελισσώνα, Λάλας και Φυγιά. Η λατομική δραστηριότητα έχει στηρίξει την τοπική οικονομία σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο μέσω της πώλησης ενός τοπικού προϊόντος αλλά και της παράλληλης ανάπτυξης επαγγελμάτων στην οικοδομή, στις μεταφορές, τα συνεργεία επισκευής μηχανημάτων και τις μάνδρες πώλησης υλικών.
Δυστυχώς η εξόρυξη εξελίχθηκε με τρόπο τυχαίο, απρογραμμάτιστο κατά το πρόσκαιρο συμφέρον των λατόμων. Τα λατομεία πέτρας έχουν δημιουργήσει τεράστιες εκσκαφές και σωρούς πέτρας στις βορειοδυτικές υπώρειες του όρους Όχη. Η απουσία γεωλογικής και διαχειριστικής μελέτης πριν την διάνοιξη λατομείων όχι μόνο έβλαψε το περιβάλλον αλλά και έχει στοιχίσει τη ζωή εργατών. Είναι άγνωστες οι επιπτώσεις των δυνατών εκρήξεων που συνταράζουν το βουνό, ενώ είναι φανερή η καταστροφή των σημαντικών στοιχείων του τοπίου π.χ οι βραχοσχηματισμοί στα Πλακωτά της Λάλας έχουν καταπλακωθεί από τόνους σάρας. Εξίσου καταστροφική είναι η διάνοιξη δρόμων σε τοποθεσίες άγριας φυσικής ομορφιάς και αξίας όπως το φαράγγι του Αγίου Δημητρίου. Η διάβρωση των εδάφους ακολουθεί πιστά τέτοιες επεμβάσεις.
Η κατάσταση της ανεξέλεγκτης εξόρυξης επί σχεδόν τρεις δεκαετίες έφτασε σε πλήρες αδιέξοδο όταν οι υπηρεσίες άρχισαν να δίνουν αλληλοσυγκρουόμενες άδειες χωρίς ποτέ να έχει ξεκαθαριστεί σε ποιον ανήκει η γη. Ο ν. 3851/2010 προσπαθεί να βάλει μία τάξη στο χάος και απαιτεί πρώτον να ξεκαθαριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εκτάσεων επειδή οι ιδιοκτήτες γης δεν έχουν σε όλες τις περιπτώσεις έγκυρους τίτλους ιδιοκτησίας και δεύτερον κάθε λατομείο να διαθέτει υποχρεωτικά Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και Έγκριση Περιβαλλοντικών Ορών. Όσα λατομεία δεν καταφέρουν να έχουν αυτές τις προϋποθέσεις είναι αναγκασμένα από το νόμο να κλείσουν.
Σήμερα η λατομεία πέτρας στην Καρυστία συνεχίζεται από όσους διαθέτουν άδειες. Ήταν όμως ανάγκη να φτάσουμε στο απροχώρητο για να καθοριστεί από την πολιτεία ένα καθεστώς λειτουργίας που να σέβεται το περιβάλλον; Η πέτρα Καρύστου θα συνεχίσει να είναι σημαντικός πόρος της περιοχής που όμως φέρει το βάρος της ενοχής από τη ληστρική εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Για να απενεχοποιηθεί θα χρειαστεί να γίνει αποκατάσταση του τοπίου και να εφαρμοστεί μια προσεκτική διαχείριση στη λειτουργία των λατομείων. Το μέλλον θα δείξει πόσο ώριμοι είναι η πολιτεία και οι λατόμοι να σεβαστούν εκτός από το βραχύ συμφέρον τους και το περιβάλλον.
Πηγή :http://www.eyploia.gr/

Νότια Εύβοια Διαδρομές στην Όχη .

Απο το αρχείο της εκπομπής 'ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ'

Οι οικισμοί του Μαρμαρίου

Στο Μαρμάρι και στους οικισμούς του Μαρμαρίου θα βρείτε παραδοσιακά καταλύματα και ξενοδοχεία, ταβέρνες και ουζερί, μνημεία και άλλα αξιοθέατα, παραλίες για ψάρεμα και κατάδυση, φαράγγια και μονοπάτια για πεζοπορία και άλλα ακόμη.
Ο δήμος Μαρμαρίου συγκροτείται από την ομώνυμη πρωτεύουσά του, τα νησάκια Πεταλιοί και ένα μεγάλο αριθμό μικρών οικισμών, οι περισσότεροι από τους οποίους φέρουν ονομασίες παλιών οικογενειών, καταγόμενων από τους εξ Αρβώνος Έλληνες (Αρβανίτες) που είχαν εποικίσει κατά την εποχή της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας την έρημη τότε νότια Εύβοια.
Κατσαρώνι, Παραδείσι, Μελισσώνας, Στουπαίοι, Αγ. Δημήτριος, Ακταίο, Γιαννίτσι, Καλλιανός, Αγ. Κωνσταντίνος, Λυκόρρεμα, Παραλία Φυγιά, Φηγιάς, Χερσονήσι, Μαμαλιά, Καραίοι, Φρυγάνιο, Αλέξης, Χάνια, Διασταύρωση, Κισσός, Χεροδύναμος, Γαλάνα, Μπαθαίοι, Γκόθι, Βαρδαίοι, Βαρελαίοι, Βατήσιο, Ριζοβούνι, Πόθι, Λογοθέτης, Μπαμπάς, Μήζηδες, Γκουσφίδες, Αγαθός, Βλάχος, Καλλέργον, Λενοσαίοι, Σώτηρας.
Η επίσκεψη των οικισμών του δήμου Μαρμαρίου ιδιαίτερα αυτών που βρίσκονται στα ενδότερα, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει πολλά στοιχεία που παραπέμπουν στο παρελθόν και στις ρίζες των κατοίκων τους. Παλιά κτίσματα, εξάσκηση γραφικών επαγγελμάτων που πια είτε έχουν χαθεί είτε έχουν εξελιχθεί, παραδοσιακές σπιτικές συνταγές και πολλά άλλα.
Ιδιαίτερα για τα παραδοσιακά γευστικά παρασκευάσματα συστήνουμε στους επισκέπτες την αναζήτησή τους σε κάποιες από τις ταβέρνες των χωριών. Ένα από αυτά τα παρασκευάσματα είναι οι γκόγκλιες ή κουρκουμπίνες, ένα απλό ζυμαρικό ζυμωμένο με γάλα αλλά μαγειρεμένο με ιδιαίτερη τέχνη.
Αυτό βέβαια που από την πρώτη στιγμή θα συγκεντρώσει την προσοχή των επισκεπτών είναι τα ίχνη των πολλών παλιών αλλά και νεότερων λατομείων από τα οποία εξορύσσονταν το παγκόσμια φημισμένο πράσινο μάρμαρο της νότιας Εύβοιας, στο οποίο οφείλεται η ονομασία του δήμου και της πρωτεύουσάς του. Το μάρμαρο αυτό έχει στολίσει τις περισσότερες αρχαίες λαμπρές πόλεις της Μεσογείου.
Θεωρείται αυτονόητο πως σε μια περιοχή σαν το Μαρμάρι, που ως μεγάλο της ατού έχει τη θάλασσα, οι επισκέπτες της μπορούν να απολαύσουν γαστριμαργικές λιχουδιές προερχόμενες από τον ενάλιο ζωικό πλούτο, που αφθονεί στην περιοχή. Οι παραλιακές ταβέρνες είναι αρκετές τόσο στο Μαρμάρι, όσο και στις γύρω παραλίες.
Αγ. Δημήτριος
Ο οικισμός Αγιος Δημήτριος, βρίσκεται 19 χλμ. βορειοανατολικά του Μαρμαρίου, σε 350μ υψόμετρο. στην πλαγιά του βουνού Ρέπεζα. Πάνω από τον οικισμό η κορυφή της Οχης, Μπούμπλια, με 1127μ. υψόμετρο (και στα νοτιοανατολικά το βουνό Πλάτανος, υψομ. 1017μ.), στην οποία ανεβαίνει, περνώντας από συστάδες με υπεραιωνόβιες καστανιές, πλατάνια και αριές, ένα σημασμένο μονοπάτι που ξεκινά από τον οικισμό. Σε κοντινή απόσταση, το φαράγγι του Αγ. Δημητρίου και το φαράγγι Δημοσάρη. Το φαράγγι Αγ. Δημητρίου και το ρέμα που ρέει μέσα σ’ αυτό (ρέμα Πορφύρα) καταλήγει στην παραλία του οικισμού, τη Σχοινοδαύλεια, στο Αιγαίο, μέρος της ομορφιάς της οποίας αποτελούν και οι σπηλαιώσεις με σταλακτίτες στους αμφίπλευρους βράχους της.
Εδώ μπορείτε να δείτε και μια μοναδική τοπική ράτσα γίδας με στριφτά κέρατα, καθώς και πολλά μικρά λατομεία πλάκας Καρύστου.

Ακταίο Ο οικισμός του Ακταίου βρίσκεται 17 χλμ. βορειοανατολικά του Μαρμαρίου σε 360μ υψόμετρο, μέσα σε καταπράσινο τοπίο και με καταπληκτική θέα προς τις κορφές της Οχης και προς το Αιγαίο. Τα ερείπια του Κάστρου του Ακταίου, το παρακείμενο Κάστρο Φυλάγρας και οι πολύ παλιοί ναοί της Κοίμησης θεοτόκου και του Αγ. Ιωάννη Θεολόγου είναι μερικά από τα άλλα αξιοθέατα της περιοχής.


Γιαννίτσι Ο οικισμός Γιαννιτσίου βρίσκεται 16 χλμ. βορειοανατολικά του Μαρμαρίου σε 275μ. υψόμετρο στις βουνοπλαγιές της Οχης, με το βουνό Κερατούρα να κυριαρχεί στο τοπίο. Από πηγές των γύρων βουνών ξεκινά ποτάμι με την ονομασία Μεγάλο Ρέμα, περνά κοντά από τον οικισμό και φτάνει στη θάλασσα, στην παραλία Λιμιώνα (παραλία Γιαννιτσίου), στην οποία η πρόσβαση έχει δυσκολίες. Κοντά σχετικά στον οικισμό ορισμένα σημαντικά φυσικά αξιοθέατα, όπως το φαράγγι Αγ. Δημητρίου, κάποιες σχετικά δυσπρόσιτες περιοχές με συστάδες υπεραιωνόβιων δρυών και οι εντυπωσιακοί γκρεμοί της Σάρας. Το Κάστρο της Φυλάγρας, τα ερείπια του φρουρίου Στενό, καθώς και οι ναοί Αγ. Χαραλαμπους, Αγ. Σεραφείμ και Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, είναι άλλα κοντινά αξιοθέατα.

Καλλ
Καλιανός και Λενοσσαίοι Οι οικισμοί Καλιανού και Λενοσσαίων βρίσκονται, 31-32 χλμ. βορειανατολικά του Μαρμαρίου, χτισμένοι στις πλαγιές της Οχης πάνω και δίπλα από το περίφημο φαράγγι του Δημοσάρη. Από τους Λενοσσαίους ξεκινά λιθόστρωτο μονοπάτι παράλληλα με το φαράγγι, το οποίο καταλήγει στην πανέμορφη παραλία του Καλιανού. Η περιοχή είναι γνωστή και για το μοναδικής ποιότητας μέλι, το ροδόμελο ή “Γκιούλμπαλι”. Αξιοθέατη και η εκκλησία Κοίμηςη Θεοτόκου στους Λενοσσαίους.
Παραδείσι, Το Παραδείσι βρίσκεται 9 χλμ. βορειοανατολικά του Μρμαρίου, σε 260μ. υψόμετρο, πνιγμένο στο πράσινο (που δημιουργούν οι καρυδιές, οι κερασιές, οι δρύες κ.α.) και στα νερά, καθώς είναι κτισμένο σε ρεματιά. Γραφικά τα λίγα πετρόκτιστα σπίτια, φανταστικής νοστιμιάς τα προϊόντα των λίγων κτηνοτρόφων που μένουν στον οικισμό και παραδοσιακό το πανηγύρι του Ιωαν. Προδρόμου στις 29 Αυγούστου κάθε χρόνου.
www.southevia.gr

Καρυστία - Karystia: Μορφές του Καβοντόρου II

Καρυστία - Karystia: Μορφές του Καβοντόρου II: "Young & Old............."

Καλώς ορίσατε στην Κάρυστο!

Η Κάρυστος, χτισμένη στο μυχό ενός ασφαλούς από τους συχνούς δυνατούς αέρηδες κόλπου, στεφανωμένη από την Όχη, το βουνό των θρύλων και των ανέμων και περιτριγυρισμένη από περιβόλια που την Άνοιξη πεντοβολούν λεμονανθούς και τριανταφυλλιές. Με ζηλευτές αμμουδιές, μαγευτικές παραλίες, δροσερά χωριουδάκια, αλλά και άγριες, απόκρημνες περιοχές που κόβουν την ανάσα. Με πεντανόστιμο ψάρι και θαλασσινά, αλλά και ονομαστό κατσικάκι και αρνάκι που σερβίρονται στα πολυάριθμα γραφικά κεντράκια της παραλίας και των κοντινών χωριών. Η πόλη με το μοναδικό σχέδιο, που εκπόνησε Βαυαρός πολεοδόμος μετά από προσωπική επιθυμία του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα.

Όλα αυτά είναι η Κάρυστος, και πολλά άλλα ακόμα που αφήνονται στον κάθε επισκέπτη να τα ανακαλύψει και να τα χαρεί. Ένας τόπος, τόσο κοντά στην Αθήνα, αλλά και τόσο άγνωστος. Ένας τόπος που, λόγω της κοντινής γειτνιάσεως με την πρωτεύουσα, σου δίνει τη δυνατότητα της αναψυχής και της χαλάρωσης και για λίγες ώρες μόνο. Ένας τόπος που χωρίς να είναι ακριβώς νησί, δίνει την απόλυτη αίσθηση του νησιού, με τα ψαροκάικα του, τις βαρκούλες του, τα δίχτυα απλωμένα στο μόλο, τα χταπόδια να κρέμονται στον ήλιο, τους ψαράδες να κουτσοπίνουν στα καφενεία. Το σύντομο ταξίδι (1 ώρα) με το πλοίο από τη Ραφήνα επιτείνει την αίσθηση αυτή.

Βέβαια, η Κάρυστος αποτελεί τμήμα ενός μεγάλου νησιού, της Εύβοιας και σε κάποιον που το επιθυμεί, μπορεί να ακολουθήσει το δρόμο από τη Χαλκίδα μέχρι το νοτιότερο τμήμα της (2,5 με 3 ώρες διαδρομή από Αθήνα) όπου βρίσκεται η πόλη μας. Αγναντεύει τη Τζιά και την Άνδρο. Και ο ασφαλής κόλπος της περιθάλπει πολλά πλοία όταν οι καιρικές συνθήκες είναι απαγορευτικές για να διαπλεύσουν τον Καβοντόρο. Εδώ βρίσκουν αποκούμπι κότερα και θαλαμηγοί. Είναι ένας τόπος ευλογημένος, από τις λίγες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας που κρατά στοργικά τα παιδιά της προσφέροντάς τους εργασία αλλά και διασκέδαση. Η αλιεία, η γεωργία, η κτηνοτροφία αλλά και η εξόρυξη της διάσημης πέτρας προσφέρουν εργασία σε μικρούς και μεγάλους, ενώ οι μοντέρνες και καλόγουστες καφετέριες, μπαράκια και internet καφέ προσφέρουν διασκέδαση και συντροφικότητα στους νεότερους.

Πράγματι, η Κάρυστος προσφέρει τα πάντα για όλους, μικρούς και μεγάλους. Δουλειά για τους ντόπιους και, για τους επισκέπτες, διασκέδαση, εξαίρετη φύση για τους φυσιολάτρες, μοναδική θάλασσα για τους κολυμβητές, ψαρότοπους για τους ψαροντουφεκάδες, ιστορικά μνημεία για τους αρχαιολάτρες, καλό φαί και γλυκά για τους καλοφαγάδες. Και όλα αυτά, κάτι λιγότερο από δύο ώρες από το κέντρο της Αθήνας.

Η Κάρυστος σας κλείνει το μάτι και σας προσκαλεί. Ανταποκριθείτε στο κάλεσμά της και επισκεφτείτε την.
www.karystosbluecoast.gr

ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΩΝ ΠΕΤΑΛΙΩΝ

Πολύ κοντά στις ακτές του Μαραμαρίου βρίσκεται ένα σύμπλεγμα νησιών, τα οποία χωρίζονται με στενές διώρυγες από τη στεριά οι Πεταλιοί. Τα δεκατρία μικρά και μεγαλύτερα νησάκια που το απαρτίζουν (μερικά από τα οποία είναι τα: Μεγάλο Πετάλι, Μικρό Πετάλι, Πλαταρούδα, Αυγό, Λουλούδα, Φούντας, Τράγος, Μακρύ, Λεμπερούσα) είναι κατάφυτα με πεύκα, αμυγδαλιές, ελιές και αμπέλια. Οι Πεταλιοί, γνωστοί από τα αρχαία χρόνια, μετά την ένταξη της Εύβοιας στο νέο ελληνικό κράτος πέρασαν στην ιδιοκτησία του Ιωάννη Παπαρηγόπουλου, στη συνέχεια,, στη βασιλική οικογένεια της Ελλάδας για να καταλήξουν στην οικογένεια Εμπειρίκου. Τα νησιά αυτά, τα οποία επί Τουρκοκρατίας φιλοξενούσαν το χαρέμι του πασά της Καρύστου, συνέχισαν να διατηρούν την αίγλη τους για πολλά χρόνια, αποτελώντας πόλο έλξης για προσωπικότητες του διεθνούς jet set όπως ο Αριστοτέλης Ωνάσης και η Μαρία Κάλλας.



Όπως όλα τα πολυάριθμα ελληνικά νησάκια, έτσι και οι Πεταλιοί προσφέρουν ανεπανάληπτες εμπειρίες, ιδιαίτερα στους λάτρεις των υποβρυχίων περιηγήσεων.
Ωστόσο και οι εραστές της "επιφάνειας" θα αποζημιωθούν από την θέα των πολυτελών εξοχικών κατοικιών, που ανήκουν στους πρώην και νυν ιδιοκτήτες των νησιών, αλλά κυρίως των εικαστικών συνδυασμών θάλασσας και στεριάς. Επίδοξοι συγγραφείς ρομαντικών ή αστυνομικών (στυλ Αγκάθα Κρίστι) μυθιστορημάτων, επισκεφθείτε με μικρό πλεούμενο τα νησάκια και τροφοδοτήστε με καύσιμα φαντασίας την πέννα σας.


Πως θα πάτε:

Απευθείας σύνδεση υπάρχει μόνο από το Μαρμάρι με καΐκι.
Απο το αρχείο της ert.gr και www. halkida.tv

Αριστοτέλης: Ένας σπουδαίος επιστήμονας

Ένας Βρετανός παραγωγός ντοκιμαντέρ που θεωρούσε τον Αριστοτέλη μεγάλο φιλόσοφο, ανακάλυψε ότι ήταν και ο ιδρυτής της επιστήμης της βιολογίας. Σκέψου, εκτιμάμε την αξία των προγόνων μας;

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος βιολόγος της ιστορίας; Πιθανόν να έλεγες ότι ασυζητητί είναι ο Δαρβίνος. Αν όχι τότε μάλλον δεν πρόσεξες όλα τα προγράμματα στις τηλεοράσεις, τα άρθρα στις εφημερίδες, τις παρουσιάσεις και τις εκθέσεις που έγιναν παγκοσμίως το 2009 για τον εορτασμό των 150 χρόνων από την δημοσίευση της μελέτης του "Η καταγωγή των ειδών".

Προσωπικά πιστεύω ότι ο Δαρβίνος υπήρξε πράγματι μεγάλος επιστήμονας. Είναι τόσο μεγάλος όσο κάθε άλλος επιστήμονας που θα συγκρινόταν μαζί του (συμπεριλαμβανομένου του Νιούτον και του Αϊνστάιν). Είναι όμως άραγε ο επιστήμονας με την μεγαλύτερη επιρροή; Δεν είμαι σίγουρος. Νομίζω ότι υπάρχει κάποιος άλλος υποψήφιος για τον τίτλο του μεγαλύτερου επιστήμονα της βιολογίας, ίσως και ολόκληρης της επιστήμης. Επειδή δεν έφερε απλά μια επιστημονική επανάσταση στην βιολογία. Την δημιούργησε.

Ο Αριστοτέλης. Ξέρεις ότι ήταν ο πατέρας της λογικής, ή ίσως ξέρεις ότι ήταν ένας πολιτικός φιλόσοφος, ή ένας θεωρητικός. Αλλά ο Αριστοτέλης πάνω από όλα ήταν ένας επιστήμονας. Σχεδόν το ένα τρίτο των γραπτών του - αυτά που έχουν διασωθεί - ασχολούνται με ζώα, τι είναι, που ζούνε, πως τρώνε, αναπνέουν, πολλαπλασιάζονται και πεθαίνουν.

Το 345 πΧ ο Αριστοτέλης πήγε το νησί της Λέσβου σε ηλικία 39 ετών, αμέσως μετά τον γάμο του με μια 18χρονη πριγκιποπούλα. Ο Αριστοτέλης συχνά επισκέπτονταν τους κόλπους του νησιού και μελετούσε οτιδήποτε ζούσε εκεί, τα ψάρια, τα σαλιγκάρια, τα οστρακόδερμα, τα χταπόδια, τα δελφίνια. Ακόμη μελετούσε τα πουλιά, τα ερπετά και τα έντομα που ζούσαν στις πλαγιές του νησιού.

Τα παρατηρούσε, τα κατηγοριοποιούσε, εξέταζε την ανατομία τους. Έπιανε κουβέντα με τους ψαράδες, τους γεωργούς, τους κυνηγούς. Η μελέτη του δεν εξηγούσε μόνο το πως δρούσαν τα ζώα, αλλά και το γιατί. Τα γραπτά του συμπεριελάμβαναν ένα βιβλίο αναλυτικής ανατομίας, ένα άλλο για την φυσιολογία, ένα για κίνηση των ζώων, ένα για την αναπαραγωγική διαδικασία, ένα για τον θάνατό τους και μια διατριβή για την ψυχή. Άνοιξε ένα αυγό κότας, παρατήρησε την καρδιά από το κοτοπουλάκι που χτυπούσε και έγραψε ακόμη ένα βιβλίο. Έκανε τους ζωντανούς οργανισμούς το κέντρο του κόσμου και της σκέψης του, και οτιδήποτε σκέφτηκε όρισε την επιστήμη της βιολογίας για τα επόμενα 2.000 χρόνια.

Όλα τους έχουν ξεχαστεί. Οι ιδρυτές της Επιστημονικής Επανάστασης κατέστρεψαν τον Αριστοτέλη. Μάλλον ήταν αναγκασμένοι να το κάνουν. Η επιρροή του είχε αρχίσει να περιορίζει την επιστήμη, εξάλλου η επιστήμη είναι η μελέτη της φύσης και όχι η μελέτη βιβλίων. Έτσι ποτέ μου δεν διδάχτηκα Αριστοτέλη. Στην πραγματικότητα τον ανακάλυψα κατά τύχη. Δέκα χρόνια πριν, καθώς είχα μπει σε ένα βιβλιοπωλείο μεταχειρισμένων τόμων στην παλιά Αθήνα, βρήκα μια από της διατριβές του για την ζωολογία. Όταν το διάβασα έμεινα κατάπληκτος.

Πέρσι έκανα ένα ντοκιμαντέρ για τον Δαρβίνο. Το BBC με ρώτησε τι θα ήθελα να κάνω μετά από αυτό, τους είπα ότι θέλω να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τον Αριστοτέλη. Έτσι και έγινε, το περασμένο καλοκαίρι ήμουν στην Αθήνα και το έκανα.

Το Radio Time, χαρακτήρισε το "Ο κόλπος του Αριστοτέλη" ως "εύγλωττο", "σαγηνευτικό" και "ηλιόλουστο". Το TimeOut δεν ήταν τόσο πεπισμένο και το χαρακτήρισε "λίγο δυσνόητο". Και τα δυό τους έχουν δίκιο. Ναι, είναι δυσνόητο, ο Αριστοτέλης ήταν πάντοτε δυσνόητος, αλλά είναι και όμορφο. Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό αφού ασχολείται με την Ελλάδα, με τα ζώα, με την επιστήμη, και τέλος με την προσπάθεια ενός ανθρώπου να κατανοήσει την απέραντη ποικιλία και ομορφιά του φυσικού κόσμου, 2.300 χρόνια πριν.

Ο Armand Marie Leroi είναι καθηγητής της Εξελικτικής Βιολογία (Evolutionary Developmental Biology) του πανεπιστημίου Imperial College του Λονδίνου.

Βασισμένο σε άρθρο του Armand Marie Leroi, δημοσιευμένο στην The Sunday Times, 17 Ιανουαρίου 2010.

newsbomb.gr

BLOG Κάβο ντόρος/Κάρυστος: Ιστορία του Καφηρέα (Κάβο Ντόρου)

BLOG Κάβο ντόρος/Κάρυστος: Ιστορία του Καφηρέα (Κάβο Ντόρου): "Προέλευση ονομασίας Καφηρέας, ακρωτήρι της Εύβοιας. Το όνομα του οποίου φέρει το  ευρύτερο τμήμα  του νοτιοανατολικού άκρου[1] του..."

Η Τραγωδία του «Χειμάρρα»

Η βύθιση του ατμόπλοιου «Χειμάρρα» στις 19 Ιανουαρίου 1947 στον Νότιο Ευβοϊκό είναι το πιο πολύνεκρο ναυτικό δυστύχημα στη χώρα μας. Έμεινε στην ιστορία ως «Ο Τιτανικός της Ελληνικής Ακτοπλοΐας».

Το επιβατηγό ατμόπλοιο «Χειμάρρα», που ανήκε προηγουμένως στη Γερμανία με την ονομασία «Χέρτα», δόθηκε στη χώρα μας ως πολεμική επανόρθωση και το εκμεταλλευόταν το Δημόσιο. Απέπλευσε στις 8:30 το πρωί της 18ης Ιανουαρίου 1947, από τη Θεσσαλονίκη για τον Πειραιά, με 544 επιβάτες και 86 άνδρες πλήρωμα. Βρισκόμαστε στο μέσον του Εμφυλίου Πολέμου και το οδικό δίκτυο της χώρας ήταν σε κακή κατάσταση, αν όχι ανύπαρκτο. Έτσι, μια εναλλακτική διαδρομή από Θεσσαλονίκη προς Αθήνα ήταν μέσω θαλάσσης.

Στις 4:10 τα ξημερώματα της 19ης Ιανουαρίου το «Χειμάρρα» ενώ έπλεε στον Νότιο Ευβοϊκό προσέκρουσε λόγω της πυκνής ομίχλης στις βραχονησίδες «Βερδούγια», μεταξύ Νέων Στύρων και Αγίας Μαρίνας. Είναι η επικρατέστερη εκδοχή του ναυαγίου, γιατί υποστηρίζονται και άλλες απόψεις, όπως ότι προσέκρουσε σε μαγνητική θαλάσσια νάρκη ή ότι έγινε σαμποτάζ.

Η σφοδρή πρόσκρουση προκάλεσε εισροή υδάτων και σοβαρό πρόβλημα στο πηδάλιο του πλοίου, με αποτέλεσμα να παραμείνει ακυβέρνητο. Το πλήρωμα του «Χειμάρρα» δεν φρόντισε να διατηρήσει την τάξη κατά την εγκατάλειψη του σκάφους, που έγινε τελείως ανεξέλεγκτα.

Αν και το επιβατηγό βυθίστηκε μιάμιση ώρα αργότερα και σε απόσταση μόλις ενός μιλίου από την Αγία Μαρίνα, ο πανικός που επικράτησε κατά την εγκατάλειψη του πλοίου, το φοβερό ψύχος και τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα της περιοχής, είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον 383 άνθρωποι. Ανάμεσά τους πολλά γυναικόπαιδα, πολιτικοί κρατούμενοι και χωροφύλακες συνοδοί.

Στη δίκη που ακολούθησε, ο δεύτερος πλοίαρχος Μπέρτολς, που ήταν βάρδια την ώρα του ναυαγίου, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 20 μηνών και ο πλοίαρχος Μπελέσης σε φυλάκιση 15 μηνών με αναστολή. Για την απώλεια του πλοίου το Ελληνικό Δημόσιο εισέπραξε από την ασφάλεια 70.000 λίρες Αγγλίας.

Χρόνια αργότερα, ο δύτης Κώστας Θωκταρίδης και η ομάδα του πραγματοποίησαν έρευνες στο σημείο του ναυαγίου και ανέσυραν πολύτιμα αντικείμενα. Εκτέθηκαν μαζί με κειμήλια από το ναυάγιο του Τιτανικού στις αρχές του 2006 στο Ζάππειο.
πηγή : sansimera.gr