Με πραγματικά υψηλό θρησκευτικό συναίσθημα ψάλθηκε και φέτος το ΧΡΙΣΤΟΣ - ΑΝΕΣΤΗ στην εκκλησία του Αγ.Δημήτρίου στο ΑΚΤΑΙΟΝ. Στην λειτουργία της Ανάστασης παραβρέθηκαν 30 πιστοί, κάτοικοι και επισκέπτες του χωριού.Να σημειωθεί ότι η Ανάσταση έγινε στις 21.00μ.μ ούτως ώστε ο παπάς να προλάβει και στα υπόλοιπα χωριά της ενορίας !Και του χρόνου εκεί.
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Δευτέρα 25 Απριλίου 2011
ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΑΚΤΑΙΟΝ !
Με πραγματικά υψηλό θρησκευτικό συναίσθημα ψάλθηκε και φέτος το ΧΡΙΣΤΟΣ - ΑΝΕΣΤΗ στην εκκλησία του Αγ.Δημήτρίου στο ΑΚΤΑΙΟΝ. Στην λειτουργία της Ανάστασης παραβρέθηκαν 30 πιστοί, κάτοικοι και επισκέπτες του χωριού.Να σημειωθεί ότι η Ανάσταση έγινε στις 21.00μ.μ ούτως ώστε ο παπάς να προλάβει και στα υπόλοιπα χωριά της ενορίας !Και του χρόνου εκεί.
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΧΟΡΤΟΠΙΤΑ
Υλικά :
4 ποτήρια αλεύρι
2 κουταλιές ξύδι
5 κουταλιές ελειόλαδο
Λίγο χλιαρό νερό
1 κιλό και 300 γρ άγρια χόρτα
1,5 κιλό τυρί ανάλατο τριμμένο
Λίγο αλάτι
Λίγη ζάχαρι
Εκτέλεση :
Ρίχνουμε το αλεύρι σε μια λεκάνη και ανοίγουμε μια μικρή λακκούβα.
Εκεί ρίχνουμε το νερό, το ξύδι και το αλάτι , και ανακατεύουμε μέχρι
η ζύμη να γίνει σφιχτή. Έπειτα προσθέτουμε λίγο λάδι και ζυμώνουμε.
Αφού η ζύμη είναι έτοιμη, τη χωρίζουμε σε τέσσερις μεγάλες μπάλες,
τις οποίες αφήνουμε σκεπασμένες μία ώρα. Παίρνουμε κάθε μπάλα
ξεχωριστά και την ανοίγουμε με τον πλάστη, ώστε να γίνει φύλλο.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ρίχνουμε στο ζυμάρι λίγο αλεύρι
για να μην κολλήσει το φύλλο.
Καθαρίζουμε τα χόρτα, τα πλένουμε και τα κόβουμε. Αφού τα στραγγίξουμε
ρίχνουμε λίγο αλάτι, λίγη ζάχαρη, το λάδι και το τυρί , και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια, παίρνουμε το ταψί που έχουμε αλείψει με λίγο λάδι και
στρώνουμε με τα άλλα δύο φύλλα. Ρίχνουμε λίγο λάδι από πάνω και
ψήνουμε στους 180 βαθμούςε κελσίου επί μια ώρα.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ !
Δευτέρα 18 Απριλίου 2011
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΟΤΟΛΟΓΙΟ
Παναγιώτης Μπουρνέλος
(Από την Ετήσια Έκδοση ‘Εύβοια’
της εφημερίδας ‘Προοδευτική Εύβοια’
Χαλκίδα 1979

Η έρευνα σε πηγές άγνωστες παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι γνωστές πηγές ακόμη.
Ψάχνοντας εδώ και εκεί, βρήκα ένα αντίγραφο παλιού δημοτολογίου, με όλες τις πληροφορίες του καιρού εκείνου.
Τα στοιχεία που έχει το δημοτολόγιο αυτό θέλησα να το κατατάξω και να τα δώσω στη δημοσιότητα. Ελπίζω πως είναι χρήσιμα και γενικώτερα και για την περιοχή μας πιο πολύ.
Κάθε παλιά πηγή μας δίνει πληροφορίες που είναι άγνωστες και μας φέρνει κοντά σε έναν κόσμο που πέρασε.
Οι πληροφορίες μπορεί να είναι για θέματα άγνωστα ή και για θέματα λησμονημένα.
Οι Καρυστινές οικογένειες που κατοικούσαν, μετά την απελευθέρωση της Καρύστου (που έγινε το 1833) στην περιοχή δεν είναι γνωστές. Κείμενα της εποχής εκείνης δεν μπορούμε να βρούμε. Αλλά και αν υπάρχουν είναι αδύνατο να αναφέρουν όλα τα επώνυμα και όλες τις πληροφορίες που μας δίνει το πρώτο δημοτολόγιο του Δήμου Καρύστου.
Τα στοιχεία λοιπόν που μας δίνει το δημοτολόγιο αυτό είναι το αντικείμενο της εργασίας που θα επιχειρήσουμε.
Το πρώτο δημοτολόγιο στο νεοσύστατο Δήμο Καρύστου έγινε το 1852. Δεν σώζεται όμως το πρωτότυπο. Σώζεται αντίγραφό του με θεώρηση που γράφει: «Ότι αντίγραφον εκ του εν τω αρχείω της δημαρχίας υπάρχοντος παραλελυμένου δημοτολογίου του Δήμου Καρύστου, κατά το έτος 1852 καταρτιθέντος. Εν Καρύστω τη 25η Ιανουαρίου 1896. Ο Δήμαρχος Καρυστίων Ν. Σ. Νικολαΐδης».
Από το αντίγραφο αυτό πήραμε όλα τα επώνυμα και όλα τα άλλα στοιχεία της περιοχής Καρύστου. Περιοχή Καρύστου θεωρείται η περιφέρεια του σημερινού Δήμου Καρύστου και των Κοινοτήτων Αετού, Μύλων, Γραμπιάς και Καλυβίων.
Τα επώνυμα αυτά είναι 252. Επειδή όμως το πρώτο Μητρώο Αρρένων της περιοχής αυτής έχει γίνει το 1885, πήραμε και από αυτό 42 επώνυμα που δεν υπάρχουν στο δημοτολόγιο του 1852. Το Μητρώο αυτό τελειώνει με η θεώρηση: «Εν Καρύστω τη 17η Σεπτεμβρίου 1885. Ο Δήμαρχος Αυγουστίνος Ι. Σαραβάνος. Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Ζάχος Ν. Χατζησταμάτης. Ο Σύμβουλος Κωνστ. Α. Γουναρόπουλος». Πήραμε ακόμη 17 επώνυμα από το Μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Καρύστου που δημιουργήθηκε μετά, από το Νόμο ΔΝΖ του 1912 «περί συστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων». Σύμφωνα με το Νόμο αυτό, η μεγάλη περιοχή του Δήμου Καρύστου χωρίστηκε σε Κοινότητας. Το Μητρώο αυτό έχει θεώρηση που γράφει: «Εν Καρύστω τη 7η Δεκεμβρίου 1914. Η επί της συντάξεως του Μητρώου Αρρένων της Κοινότητος Καρύστου Επιτροπή. Έπονται υπογραφαί», χωρίς να γράφει τα ονόματα της επιτροπής.
Έτσι τα επώνυμα ανέρχονται σε 311. Στις δύο περιπτώσεις που πήραμε επώνυμα από τα Μητρώα Αρρένων, γράψαμε μόνο όσους γεννήθηκαν μέχρι το 1852
Το δημοτολόγιο του 1852 περιλαμβάνει 4.360 δημότες ή κατοίκους. Από αυτούς, 2.295 είναι κάτοικοι Καρύστου. Οι άλλοι κατοικούν: 628 στον Πλατανιστό, 162 στα Αντιά, 100 στο Κόμητο, 168 στο Δράμεσι, 209 στο Καψούρι, 99 στη Ζαχαριά, 86 στη Μυγδαλιά, 73 στο Σχίζαλι, 37 στην Πρινιά, 57 στους Γκιάλπηδες, 87 στον Αγαθό και 349 στου Καλλιανού.
Οι 2.295 κάτοικοι που αναφέρει το δημοτολόγιο του 1852 έμεναν στη ‘γούρνα’, όπως λέγανε παλιότερα τη διοικητική και οικονομικά αυτή ενότητα, δηλαδή της σημερινή περιοχή του Δήμου Καρύστου και των Κοινοτήτων Αετού, Μύλων, Γραμπιάς, Καλυβίων.
Η πρώτη επίσημη εμφάνιση των οικισμών έγινε στο Φύλλο της Κυβερνήσεως (Φ.Ε.Κ.), παράρτημα 80 με ημερομηνία 28 Δεκεμβρίου 1836. Στο φύλλο αυτό δημοσιεύτηκε, για πρώτη φορά από το επίσημο Κράτος, ο πίνακας των Διοικήσεων και Υποδιοικήσεων κατά Δήμους και οικισμούς. Για πρώτη φορά τότε γράφτηκαν όλοι οι κατοικημένοι χώροι. Η Υποδιοίκηση Καρυστίας έχει αριθμό ΧΙ και περιλαμβάνει οκτώ Δήμους: Καρυστίων, Στύρων, Δυστίων, Κυμαίων, Κοτυλαίων, Κονιστρίων, Ταμυνείων και Σκύρου.
Ο Δήμος Καρύστου απαρτίζεται από τους οικισμούς: Κάρυστος (που είναι έδρα του Νομού), Πλατανιστός, Αντιά, Κόμητο, Δράμεσι, Καψούρι, Θύμι, Ζαχαριά, Μυγδαλιά, Σχίζαλι, Καλλιανού, Ρούκλια, Άγιος Δημήτριος, Γιαννίτσι, Πόθι, Σκούασι, Βαρελαίοι, Στουπαίοι, Μπαγιάτι, Βατήσι, Χύμη, Αλέξι, Μελισσώνα, Χειροδύναμο, Μπεζάνοι, Κατσαρώνι, Μαμαλιά, Μαρμάρι και Πεταλιοί.
Τότε, στην περιφέρεια του Δήμου Καρύστου υπαγόταν και η περιοχή του Μαρμαρίου, η οποία το 1875, χωρίστηκε από το Δήμο Καρύστου και ονομάστηκε Δήμος Μαρμαρίου, με έδρα το Κατσαρώνι μέχρι το 1903. Το έτος αυτό μεταφέρθηκε η έδρα του Δήμου στο Μαρμάρι.
Από τα 2.295πρόσωπα που ήταν οι κάτοικοι της Καρύστου, όπως αναφέρουμε πάρα πάνω, λείπουν 338 ονόματα, γιατί, όπως γράφει η θεώρηση που έγινε στο αντίγραφο, το δημοτολόγιο του 1852 ήταν «παραλελυμένον». Είναι λοιπόν ενδεχόμενο στον πίνακα με τις Καρυστινές οικογένειες που παραθέτουμε στο τέλος, να μην αναφέρονται και επώνυμα Καρυστινών, που περιλαμβάνονται ανάμεσα στα 338 πρόσωπα που λείπουν από το δημοτολόγιο.
Από τα 1.957 αυτά πρόσωπα, 1.053 είναι άρρενες, 904 θήλεις. Το σύνολο των οικογενειών, για τα 2.295 πρόσωπα, 462 και τα επώνυμα, όπως είπαμε παραπάνω, 311.
Τα επαγγέλματα που αναφέρονται στο δημοτολόγιο αυτό είναι 40. Από αυτά, με το επάγγελμα Αγωγιάτης 2 κάτοικοι, Αξιωματικός 1, Αποφοιτητής 3, Ασβεστάς 3, Βαφεύς 7, Γανωτής 1, Γεωργοποιμήν 1, Γεωργός 150, Γραφεύς 1, Δεκανεύς 1, Δημοτικός Γραμματεύς 1, Διδάσκαλος 1, Ελληνοδιδάσκαλος 1, Έμπορος 71, Εργάτης 58, Ιερεύς 5, Καφεπώλης 8, Κλητήρ 2, Κρεοπώλης 1, Κτηματέμπορος 1, Κτηματίας 52, Κτίστης 20, Λεπτουργός 1, Μαία 1, Μαθητής 88, Μυλωνάς 11, Ναυτικός 17, Οπλοποιός 3, Παπουτσής 3, Ποιμήν 69, Ράπτης 4, Σανδαλοποιός 6, Στρατιώτης 2, Τέκτων 7, Υπάλληλος 1, Υπηρέτης 40, Υπηρέτρια 2, Χαλκεύς 6, Χρυσοχόος 1 και Ψαθάς 1.
Πρέπει να σημειωθεί ότι τα επαγγέλματα αυτά τα έχουν όλο άνδρες, εκτός από δύο περιπτώσεις, με σύνολο προσώπων τρία, μία «Μαία» και δύο με το επάγγελμα «Υπηρέτρια». Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι όλες οι γυναίκες στο δημοτολόγιο αναγράφονται στη στήλη επάγγελμα με το χαρακτηρισμό «Μηδέν». Με την ίδια λέξη χαρακτηρίζονται και τα ανήλικα κορίτσια, καθώς και τα ανήλικα αγόρια, που δεν έχουν επάγγελμα ή δεν είναι μαθητές.
Οι μαθητές, από τους 1.975 κατοίκους που αναγράφονται στο αντίγραφο του δημοτολογίου, όπως είπαμε παραπάνω, είναι 88, από τους οποίους ένα μόνο είναι κορίτσι, η Κυριακή Γεωργίου Κότσικα, 11 ετών και 87 αγόρια. Η ηλικία των μαθητών αυτών είναι από 6 ως 22 χρονών. Είναι όμως πιθανό μερικοί μαθητές, από μία ορισμένη ηλικία και πάνω, να ήταν φοιτητές.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι ότι ανάμεσα στους 1.957 αυτούς κατοίκους, μόνο 26 κάτοικοι (άνδρες και γυναίκες) έχουν ηλικία 70 – 79 χρονών, τέσσερις με ηλικία 80 – 90 χρονών και κανένας με μεγαλύτερη ηλικία.
Σαν κύρια ονόματα, εκτός από τα πιο κοινά, υπάρχουν και άλλα όπως: Αγγελής, Αγγελίνα, Αγγελινώ, Αγγερού, Αθηνά, Αλέξιος, Αναγνώστης, Ανδρίκος, Ανεζίνα, Αννούσα, Ασημάκος, Αυγουστίνος, Βαγγελινή, Βιολέτα, Γαρύφω, Γκίκας, Γλεντού, Διοχού, Ελέγκω, Ευαγγελινός, Εύβοια, Ευγενού, Ζαμπέτα, Ζάμπω, Ζανής, Ζανούκα, Ζαχαρού, Ζήσης, Ζωγράφος, Θεοφανώ, Κλεάνθης, Κλεονίκη, Κόντο, Κρουστάλα, Μανθία, Μαργέτα, Μαριόρα, Μαρούλα, Μήμος, Μπήλιω, Νάστας, Ντέντες, Όθων, Ολυμπιάς, Όρσα, Παλιούσης, Παρίσης, Πήνιο, Πορτοκαλιά, Ρήγινα, Ροδίτσια, Σαββάτω, Σταματική, Σταμπέλος, Στρατής, Συναϊδης, Σύρμω, Τασούλα, Φραγκίσκα, Φραγκού, Φραγκούλης, Χρυσάφα και Χρυσόστομος.
Παρατηρούμε ακόμη ότι πολλά επώνυμα χρησιμοποιούνται και σαν κύρια ονόματα. Παρατηρείται όμως και το αντίστροφο. Πολλά κύρια ονόματα έχουν χρησιμοποιηθεί και σαν επώνυμα. Ένα άλλο πρόβλημα είναι τα αρβανίτικα επώνυμα και κύρια ονόματα, για τα οποία χρειάζεται ειδική μελέτη. Σημαίνει πράγματι Παύλος στα αρβανίτικα το κύριο όνομα Παλιούσης που αναφέρεται στο δημοτολόγιο;
Πρέπει να σημειωθεί ότι παραλείψεις είναι ενδεχόμενο να έχουν γίνει. Επίσης, πρέπει να πούμε πως στην εργασία αυτή δεν συμπεριλάβαμε τμήματα από άλλες γνωστές εργασίες, ούτε πήραμε επώνυμα από άλλες συγγραφές. Θα ήταν δυνατό να πάρουμε επώνυμα από τα βιβλία των Μεταγραφών του Δήμου Καρύστου. Αλλά η Μεταγραφή (το Υποθηκοφυλακείο, δηλαδή) του Δήμου Καρύστου άρχισε να λειτουργεί από το έτος 1857.
Επίσης πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι πολλές οικογένειες Καρυστινών, που πιθανόν δεν αναφέρονται στο δημοτολόγιο, να μην είχαν επιστρέψει ακόμη στην Κάρυστο, από τα νησιά που είχαν καταφύγει κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεως του 1821, διωγμένοι από τους τρομερούς Τούρκους της Καρύστου.
Υπογραμμίζουμε επίσης ότι στα επώνυμα αυτά πρέπει να περιλαμβάνονται και πρόσωπα που βρέθηκαν το 1852 στην Κάρυστο σαν άποικοι, όπως αξιωματικοί, δάσκαλοι, τεχνίτες, υπάλληλοι και άλλοι περιστασιακοί κάτοικοι Καρύστου. Απόδειξη αποτελεί η παρατήρηση που γράφεται στο δημοτολόγιο αυτό. Για τρία πρόσωπα γράφεται στις παρατηρήσεις: «Αποκατεστημένος προ της Επαναστάσεως». Για άλλα πέντε: «Αποκατεστημένος προ της συστάσεως του Δήμου».
Πολλά επώνυμα, όπως είναι επόμενο, προέρχονται από τοπωνύμια, άλλα από παρωνύμια (παρατσούκλια), άλλα από το επάγγελμα που ασκούσαν οι κάτοικοι, άλλα από κύρια ονόματα και άλλα από άλλες αιτίες.
Μια διαπίστωση που πολύ ενδιαφέρει και πολύ τιμά την Κάρυστο και τους κατοίκους της είναι πως δεν υπήρχαν τάξεις στην περιοχή. Υπήρχε από τότε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα μια δημοκρατικότητα που αξίζει κάθε έπαινο.
Μια γενικώτερη επεξεργασία πάνω στα επώνυμα την αφήνουμε σε ειδικούς. Χαρά μας είναι και με την εργασία και με μία άλλη που σκοπεύουμε να κάνουμε για τα επώνυμα και τα παρατσούκλια των κατοίκων της περιοχής του τέως Δήμου Καρύστου, να δώσουμε αφορμή να γίνει μία καλύτερη μελέτη πάνω στα επώνυμα και τα παρωνύμια αυτής της περιοχής. Θα ήταν μία συμβολή πάνω σε ένα πολύ σπουδαίο και πολύ ενδιαφέρον θέμα.
Και τώρα, με αλφαβητική σειρά οι Καρυστινες Οικογένειες:
Α. Αγγελής, Αγγελόπουλος, Αδάμ, Αδάμης, Αθανασίου, Αθέρας, Αλαμάνος,
Αλεξάνδρας, Αλεξανδρής, Ανδρέλλος, Ανδρέου, Ανδριώτης, Αντιώτης,
Αντωνίου, Αξηλιθιώτης, Αργύρης, Αργυρόπουλος, Αρκουδάκης,
Αρτακιάνης, Ασβεστάς, Αυλωναρίτης, Αχειλαράκης, Αχιλέας,
Αχλαδερίτης
Β. Βαλμάδης, Βαλμάς, Βαρδάρης, Βαρθολομαίος, Βασιλείου, Βελισαρίου,
Βιολέτης, Βλάχος, Βουμβάκης, Βουρλάκης, Βουρλιώτης, Βρανάς,
Βρόντου
Γ. Γάζος, Γαρμπής, Γάσπαρης, Γεωργίου, Γιαμβριάς, Γιαννακάρης,
Γιαννάκος, Γιατράκος, Γιοκαλάς, Γκαβούνας, Γκαγκόμοιρος, Γκένωσης,
Γκιάλπης, Γκιβίσης, Γκιλπάθης, Γκίνης, Γκούμας, Γκρήφσιας, Γλιούπης,
Γουδέλης, Γουλέτας, Γουναρόπουλος
Δ. Δαβουρτζίκας, Δαούτης, Δεληγιάννης, Δεληγιώργης, Δεληπέτρος,
Δημάδης, Δημητριάδης, Δημητρίου, Δήμιζας, Δίπλας, Δράκου,
Δραμεσιώτης, Δρίβας, Δρικάκης
Ε. Ελευθεριάδης, Ευφράτου
Ζ. Ζαπαντιώτης, Ζαρκιώτης, Ζαρμπούτης, Ζαφείρης, Ζαφειρίου, Ζάχου,
Ζήσου, Ζορμπάς, Ζούμπερης, Ζωγράφος.
Η. Ηλίας
Θ. Θανάσης, Θεοδωρίδης, Θεοδώρου, Θωμάς
Ι. Ιωάννου
Κ. Καβοδώρος, Καζαράκης, Καζάρας, Καθούρης, Κακαβάς, Κακλαμάνος,
Καλησπέρης, Καλιοράκης, Καλλιαγιώτης, Καλλιαούρτης, Καλοκαίρης,
Καλοκαιρινός, Καλούπης, Καμπούρης, Κανακάρης, Καπόλας,
Καραβοκυράκης, Καραγιαννάκης, Καρακώστας, Καραμπουρνιώτης,
Καρανικόλας, Καρατζόπουλος, Κάργας, Καρέλης, Καρούγκας, Καρύκας,
Κασνέσης, Κατσάλης, Κατσαμπάρης, Κατσινόπουλος, Κάτσουρας,
Καψουριώτης, Κεκεμπάνος, Κεπενές, Κεραστάρης, Κηρύκος, Κιούσης,
Κλίτσιος, Κολέθρας, Κόλιας, Κολόμπαρης, Κοναχίδης, Κονάχος,
Κορατζάνης, Κορφιάτης, Κοσολάκης, Κοτσέρας, Κότσικας, Κοτσιονίτης,
Κουλιδάς, Κουνέλης, Κουτσούκος, Κουτσοφάβας, Κουφός, Κριεζής,
Κωνσταντινίδης, Κωνσταντίνου
Λ. Λάβδας, Λάμπρος, Λένωσης, Λεπουριώτης, Λιθαρίτης, Λουκίδης,
Λουλούδης,
Μ. Μάγκος, Μάζης, Μακαρούνης, Μαλταμπές, Μαμάς, Μανώλης, Μαργέτα,
Μαρίνος, Μαρτίνος, Μαστοράκης, Μαστρογιάννης, Μαστροδημήτρης,
Ματζούνης, Ματζώρος, Μαυρίκης, Μαύρος, Μέγκουλας, Μερτζανάκης,
Μήλας, Μητάρας, Μήτρος, Μίζας, Μικρός, Μιληλής, Μιχαήλ, Μιχαηλίδης,
Μοσχοβίτης, Μοσχονάς, Μουράτης, Μπάκωσης, Μπαλτάς, Μπάστας,
Μπαστούνης, Μπατζάκης, Μπαφαλούκας, Μπέκας, Μπενάκης, Μπεσής,
Μπιθιπούλιας, Μπίμπας, Μπίτσικος, Μπούρδος, Μπουρέλος, Μπουρήλας,
Μπουρής, Μπορνέλος, Μπουρνουσούζης, Μπούσουλας, Μπράκα, Μπρου
Ν. Νικολαΐδης, Νικόλας, Νόβας, Νόνας, Νταγκλαράς,
Ξ. Ξίγκης
Ο. Οικονομίδης, Οικονόμου, Οκταπόδης, Οκτωναϊτης
Π. Παγκάκης, Παναγιώτου, Παντελής, Παντελιάς, Παντέρας, Παπαγάλας,
Παπαγγελής, Παπαγεωργίου, Παπαγιαννάκης, Παπαδημητρίου,
Παπαϊωάννου, Παπακάτσουρας, Παπακωνσταντής, Παπαλυμπέρης,
Παπαμιχάλης, Παπαντώνης, Παπαοικονόμου, Παπαπάνου, Παπαπούλης,
Παπαχατζής, Παπούδης, Πεζάς, Πέρρος, Πετμεζάς, Πέτσας,
Πλατανιστιώτης, Ποθητός, Ποθιώτης, Ποιμενόπουλος, Πολυχρονίου,
Ποριώτης, Πορτολομαίος, Πρίμης
Ρ. Ραβάνης, Ρεγκούκος, Ρήγας, Ρίπης, Ροκάς, Ροτίδης, Ρουκλιώτης,
Ρούντος, Ρούσης
Σ. Σακής, Σαλιάρης, Σαραβάνος, Σαράντης, Σαρλάνης, Σέρελης, Σέρρος,
Σιδέρης, Σκαφίδας, Σπαής, Σπανομαρκίδης, Σπορίδης, Σπύρου,
Σταμπέλος, Στέφας, Στουραΐτης, Στρατής, Στριφούλης, Συντελής,
Σύρακας, Σύρου
Τ. Τακτικός, Τέντας, Τζάλας, Τζαναβάρης, Τζένης, Τόγιας, Τούμπανης,
Τρεκλής, Τρικόγλου, Τρίτος, Τρύπας, Τσάκλης, Τσαλαπάτης, Τσαπέπας,
Τσέλιος, Τσέπας, Τσικλάκος, Τσολάκης, Τσούρτης
Φ. Φωάσης
Χ. Χαρατσής, Χαρδαλούπας, Χαρζανιώτης, Χατζηκωνσταντής,
Χατζηνικόλας, Χατζηνικολής, Χατζής, Χατζησταματίου, Χολέβας,
Χρήστου
Ψ. Ψωρόγηδας, Ψωρογούνης
πηγή πληροφόρησης : http://www.karystosbluecoast.gr/
(Από την Ετήσια Έκδοση ‘Εύβοια’
της εφημερίδας ‘Προοδευτική Εύβοια’
Χαλκίδα 1979

Η έρευνα σε πηγές άγνωστες παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι γνωστές πηγές ακόμη.
Ψάχνοντας εδώ και εκεί, βρήκα ένα αντίγραφο παλιού δημοτολογίου, με όλες τις πληροφορίες του καιρού εκείνου.
Τα στοιχεία που έχει το δημοτολόγιο αυτό θέλησα να το κατατάξω και να τα δώσω στη δημοσιότητα. Ελπίζω πως είναι χρήσιμα και γενικώτερα και για την περιοχή μας πιο πολύ.
Κάθε παλιά πηγή μας δίνει πληροφορίες που είναι άγνωστες και μας φέρνει κοντά σε έναν κόσμο που πέρασε.
Οι πληροφορίες μπορεί να είναι για θέματα άγνωστα ή και για θέματα λησμονημένα.
Οι Καρυστινές οικογένειες που κατοικούσαν, μετά την απελευθέρωση της Καρύστου (που έγινε το 1833) στην περιοχή δεν είναι γνωστές. Κείμενα της εποχής εκείνης δεν μπορούμε να βρούμε. Αλλά και αν υπάρχουν είναι αδύνατο να αναφέρουν όλα τα επώνυμα και όλες τις πληροφορίες που μας δίνει το πρώτο δημοτολόγιο του Δήμου Καρύστου.
Τα στοιχεία λοιπόν που μας δίνει το δημοτολόγιο αυτό είναι το αντικείμενο της εργασίας που θα επιχειρήσουμε.
Το πρώτο δημοτολόγιο στο νεοσύστατο Δήμο Καρύστου έγινε το 1852. Δεν σώζεται όμως το πρωτότυπο. Σώζεται αντίγραφό του με θεώρηση που γράφει: «Ότι αντίγραφον εκ του εν τω αρχείω της δημαρχίας υπάρχοντος παραλελυμένου δημοτολογίου του Δήμου Καρύστου, κατά το έτος 1852 καταρτιθέντος. Εν Καρύστω τη 25η Ιανουαρίου 1896. Ο Δήμαρχος Καρυστίων Ν. Σ. Νικολαΐδης».
Από το αντίγραφο αυτό πήραμε όλα τα επώνυμα και όλα τα άλλα στοιχεία της περιοχής Καρύστου. Περιοχή Καρύστου θεωρείται η περιφέρεια του σημερινού Δήμου Καρύστου και των Κοινοτήτων Αετού, Μύλων, Γραμπιάς και Καλυβίων.
Τα επώνυμα αυτά είναι 252. Επειδή όμως το πρώτο Μητρώο Αρρένων της περιοχής αυτής έχει γίνει το 1885, πήραμε και από αυτό 42 επώνυμα που δεν υπάρχουν στο δημοτολόγιο του 1852. Το Μητρώο αυτό τελειώνει με η θεώρηση: «Εν Καρύστω τη 17η Σεπτεμβρίου 1885. Ο Δήμαρχος Αυγουστίνος Ι. Σαραβάνος. Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Ζάχος Ν. Χατζησταμάτης. Ο Σύμβουλος Κωνστ. Α. Γουναρόπουλος». Πήραμε ακόμη 17 επώνυμα από το Μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Καρύστου που δημιουργήθηκε μετά, από το Νόμο ΔΝΖ του 1912 «περί συστάσεως Δήμων και Κοινοτήτων». Σύμφωνα με το Νόμο αυτό, η μεγάλη περιοχή του Δήμου Καρύστου χωρίστηκε σε Κοινότητας. Το Μητρώο αυτό έχει θεώρηση που γράφει: «Εν Καρύστω τη 7η Δεκεμβρίου 1914. Η επί της συντάξεως του Μητρώου Αρρένων της Κοινότητος Καρύστου Επιτροπή. Έπονται υπογραφαί», χωρίς να γράφει τα ονόματα της επιτροπής.
Έτσι τα επώνυμα ανέρχονται σε 311. Στις δύο περιπτώσεις που πήραμε επώνυμα από τα Μητρώα Αρρένων, γράψαμε μόνο όσους γεννήθηκαν μέχρι το 1852
Το δημοτολόγιο του 1852 περιλαμβάνει 4.360 δημότες ή κατοίκους. Από αυτούς, 2.295 είναι κάτοικοι Καρύστου. Οι άλλοι κατοικούν: 628 στον Πλατανιστό, 162 στα Αντιά, 100 στο Κόμητο, 168 στο Δράμεσι, 209 στο Καψούρι, 99 στη Ζαχαριά, 86 στη Μυγδαλιά, 73 στο Σχίζαλι, 37 στην Πρινιά, 57 στους Γκιάλπηδες, 87 στον Αγαθό και 349 στου Καλλιανού.
Οι 2.295 κάτοικοι που αναφέρει το δημοτολόγιο του 1852 έμεναν στη ‘γούρνα’, όπως λέγανε παλιότερα τη διοικητική και οικονομικά αυτή ενότητα, δηλαδή της σημερινή περιοχή του Δήμου Καρύστου και των Κοινοτήτων Αετού, Μύλων, Γραμπιάς, Καλυβίων.
Η πρώτη επίσημη εμφάνιση των οικισμών έγινε στο Φύλλο της Κυβερνήσεως (Φ.Ε.Κ.), παράρτημα 80 με ημερομηνία 28 Δεκεμβρίου 1836. Στο φύλλο αυτό δημοσιεύτηκε, για πρώτη φορά από το επίσημο Κράτος, ο πίνακας των Διοικήσεων και Υποδιοικήσεων κατά Δήμους και οικισμούς. Για πρώτη φορά τότε γράφτηκαν όλοι οι κατοικημένοι χώροι. Η Υποδιοίκηση Καρυστίας έχει αριθμό ΧΙ και περιλαμβάνει οκτώ Δήμους: Καρυστίων, Στύρων, Δυστίων, Κυμαίων, Κοτυλαίων, Κονιστρίων, Ταμυνείων και Σκύρου.
Ο Δήμος Καρύστου απαρτίζεται από τους οικισμούς: Κάρυστος (που είναι έδρα του Νομού), Πλατανιστός, Αντιά, Κόμητο, Δράμεσι, Καψούρι, Θύμι, Ζαχαριά, Μυγδαλιά, Σχίζαλι, Καλλιανού, Ρούκλια, Άγιος Δημήτριος, Γιαννίτσι, Πόθι, Σκούασι, Βαρελαίοι, Στουπαίοι, Μπαγιάτι, Βατήσι, Χύμη, Αλέξι, Μελισσώνα, Χειροδύναμο, Μπεζάνοι, Κατσαρώνι, Μαμαλιά, Μαρμάρι και Πεταλιοί.
Τότε, στην περιφέρεια του Δήμου Καρύστου υπαγόταν και η περιοχή του Μαρμαρίου, η οποία το 1875, χωρίστηκε από το Δήμο Καρύστου και ονομάστηκε Δήμος Μαρμαρίου, με έδρα το Κατσαρώνι μέχρι το 1903. Το έτος αυτό μεταφέρθηκε η έδρα του Δήμου στο Μαρμάρι.
Από τα 2.295πρόσωπα που ήταν οι κάτοικοι της Καρύστου, όπως αναφέρουμε πάρα πάνω, λείπουν 338 ονόματα, γιατί, όπως γράφει η θεώρηση που έγινε στο αντίγραφο, το δημοτολόγιο του 1852 ήταν «παραλελυμένον». Είναι λοιπόν ενδεχόμενο στον πίνακα με τις Καρυστινές οικογένειες που παραθέτουμε στο τέλος, να μην αναφέρονται και επώνυμα Καρυστινών, που περιλαμβάνονται ανάμεσα στα 338 πρόσωπα που λείπουν από το δημοτολόγιο.
Από τα 1.957 αυτά πρόσωπα, 1.053 είναι άρρενες, 904 θήλεις. Το σύνολο των οικογενειών, για τα 2.295 πρόσωπα, 462 και τα επώνυμα, όπως είπαμε παραπάνω, 311.
Τα επαγγέλματα που αναφέρονται στο δημοτολόγιο αυτό είναι 40. Από αυτά, με το επάγγελμα Αγωγιάτης 2 κάτοικοι, Αξιωματικός 1, Αποφοιτητής 3, Ασβεστάς 3, Βαφεύς 7, Γανωτής 1, Γεωργοποιμήν 1, Γεωργός 150, Γραφεύς 1, Δεκανεύς 1, Δημοτικός Γραμματεύς 1, Διδάσκαλος 1, Ελληνοδιδάσκαλος 1, Έμπορος 71, Εργάτης 58, Ιερεύς 5, Καφεπώλης 8, Κλητήρ 2, Κρεοπώλης 1, Κτηματέμπορος 1, Κτηματίας 52, Κτίστης 20, Λεπτουργός 1, Μαία 1, Μαθητής 88, Μυλωνάς 11, Ναυτικός 17, Οπλοποιός 3, Παπουτσής 3, Ποιμήν 69, Ράπτης 4, Σανδαλοποιός 6, Στρατιώτης 2, Τέκτων 7, Υπάλληλος 1, Υπηρέτης 40, Υπηρέτρια 2, Χαλκεύς 6, Χρυσοχόος 1 και Ψαθάς 1.
Πρέπει να σημειωθεί ότι τα επαγγέλματα αυτά τα έχουν όλο άνδρες, εκτός από δύο περιπτώσεις, με σύνολο προσώπων τρία, μία «Μαία» και δύο με το επάγγελμα «Υπηρέτρια». Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι όλες οι γυναίκες στο δημοτολόγιο αναγράφονται στη στήλη επάγγελμα με το χαρακτηρισμό «Μηδέν». Με την ίδια λέξη χαρακτηρίζονται και τα ανήλικα κορίτσια, καθώς και τα ανήλικα αγόρια, που δεν έχουν επάγγελμα ή δεν είναι μαθητές.
Οι μαθητές, από τους 1.975 κατοίκους που αναγράφονται στο αντίγραφο του δημοτολογίου, όπως είπαμε παραπάνω, είναι 88, από τους οποίους ένα μόνο είναι κορίτσι, η Κυριακή Γεωργίου Κότσικα, 11 ετών και 87 αγόρια. Η ηλικία των μαθητών αυτών είναι από 6 ως 22 χρονών. Είναι όμως πιθανό μερικοί μαθητές, από μία ορισμένη ηλικία και πάνω, να ήταν φοιτητές.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι ότι ανάμεσα στους 1.957 αυτούς κατοίκους, μόνο 26 κάτοικοι (άνδρες και γυναίκες) έχουν ηλικία 70 – 79 χρονών, τέσσερις με ηλικία 80 – 90 χρονών και κανένας με μεγαλύτερη ηλικία.
Σαν κύρια ονόματα, εκτός από τα πιο κοινά, υπάρχουν και άλλα όπως: Αγγελής, Αγγελίνα, Αγγελινώ, Αγγερού, Αθηνά, Αλέξιος, Αναγνώστης, Ανδρίκος, Ανεζίνα, Αννούσα, Ασημάκος, Αυγουστίνος, Βαγγελινή, Βιολέτα, Γαρύφω, Γκίκας, Γλεντού, Διοχού, Ελέγκω, Ευαγγελινός, Εύβοια, Ευγενού, Ζαμπέτα, Ζάμπω, Ζανής, Ζανούκα, Ζαχαρού, Ζήσης, Ζωγράφος, Θεοφανώ, Κλεάνθης, Κλεονίκη, Κόντο, Κρουστάλα, Μανθία, Μαργέτα, Μαριόρα, Μαρούλα, Μήμος, Μπήλιω, Νάστας, Ντέντες, Όθων, Ολυμπιάς, Όρσα, Παλιούσης, Παρίσης, Πήνιο, Πορτοκαλιά, Ρήγινα, Ροδίτσια, Σαββάτω, Σταματική, Σταμπέλος, Στρατής, Συναϊδης, Σύρμω, Τασούλα, Φραγκίσκα, Φραγκού, Φραγκούλης, Χρυσάφα και Χρυσόστομος.
Παρατηρούμε ακόμη ότι πολλά επώνυμα χρησιμοποιούνται και σαν κύρια ονόματα. Παρατηρείται όμως και το αντίστροφο. Πολλά κύρια ονόματα έχουν χρησιμοποιηθεί και σαν επώνυμα. Ένα άλλο πρόβλημα είναι τα αρβανίτικα επώνυμα και κύρια ονόματα, για τα οποία χρειάζεται ειδική μελέτη. Σημαίνει πράγματι Παύλος στα αρβανίτικα το κύριο όνομα Παλιούσης που αναφέρεται στο δημοτολόγιο;
Πρέπει να σημειωθεί ότι παραλείψεις είναι ενδεχόμενο να έχουν γίνει. Επίσης, πρέπει να πούμε πως στην εργασία αυτή δεν συμπεριλάβαμε τμήματα από άλλες γνωστές εργασίες, ούτε πήραμε επώνυμα από άλλες συγγραφές. Θα ήταν δυνατό να πάρουμε επώνυμα από τα βιβλία των Μεταγραφών του Δήμου Καρύστου. Αλλά η Μεταγραφή (το Υποθηκοφυλακείο, δηλαδή) του Δήμου Καρύστου άρχισε να λειτουργεί από το έτος 1857.
Επίσης πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι πολλές οικογένειες Καρυστινών, που πιθανόν δεν αναφέρονται στο δημοτολόγιο, να μην είχαν επιστρέψει ακόμη στην Κάρυστο, από τα νησιά που είχαν καταφύγει κατά τη διάρκεια της Επαναστάσεως του 1821, διωγμένοι από τους τρομερούς Τούρκους της Καρύστου.
Υπογραμμίζουμε επίσης ότι στα επώνυμα αυτά πρέπει να περιλαμβάνονται και πρόσωπα που βρέθηκαν το 1852 στην Κάρυστο σαν άποικοι, όπως αξιωματικοί, δάσκαλοι, τεχνίτες, υπάλληλοι και άλλοι περιστασιακοί κάτοικοι Καρύστου. Απόδειξη αποτελεί η παρατήρηση που γράφεται στο δημοτολόγιο αυτό. Για τρία πρόσωπα γράφεται στις παρατηρήσεις: «Αποκατεστημένος προ της Επαναστάσεως». Για άλλα πέντε: «Αποκατεστημένος προ της συστάσεως του Δήμου».
Πολλά επώνυμα, όπως είναι επόμενο, προέρχονται από τοπωνύμια, άλλα από παρωνύμια (παρατσούκλια), άλλα από το επάγγελμα που ασκούσαν οι κάτοικοι, άλλα από κύρια ονόματα και άλλα από άλλες αιτίες.
Μια διαπίστωση που πολύ ενδιαφέρει και πολύ τιμά την Κάρυστο και τους κατοίκους της είναι πως δεν υπήρχαν τάξεις στην περιοχή. Υπήρχε από τότε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα μια δημοκρατικότητα που αξίζει κάθε έπαινο.
Μια γενικώτερη επεξεργασία πάνω στα επώνυμα την αφήνουμε σε ειδικούς. Χαρά μας είναι και με την εργασία και με μία άλλη που σκοπεύουμε να κάνουμε για τα επώνυμα και τα παρατσούκλια των κατοίκων της περιοχής του τέως Δήμου Καρύστου, να δώσουμε αφορμή να γίνει μία καλύτερη μελέτη πάνω στα επώνυμα και τα παρωνύμια αυτής της περιοχής. Θα ήταν μία συμβολή πάνω σε ένα πολύ σπουδαίο και πολύ ενδιαφέρον θέμα.
Και τώρα, με αλφαβητική σειρά οι Καρυστινες Οικογένειες:
Α. Αγγελής, Αγγελόπουλος, Αδάμ, Αδάμης, Αθανασίου, Αθέρας, Αλαμάνος,
Αλεξάνδρας, Αλεξανδρής, Ανδρέλλος, Ανδρέου, Ανδριώτης, Αντιώτης,
Αντωνίου, Αξηλιθιώτης, Αργύρης, Αργυρόπουλος, Αρκουδάκης,
Αρτακιάνης, Ασβεστάς, Αυλωναρίτης, Αχειλαράκης, Αχιλέας,
Αχλαδερίτης
Β. Βαλμάδης, Βαλμάς, Βαρδάρης, Βαρθολομαίος, Βασιλείου, Βελισαρίου,
Βιολέτης, Βλάχος, Βουμβάκης, Βουρλάκης, Βουρλιώτης, Βρανάς,
Βρόντου
Γ. Γάζος, Γαρμπής, Γάσπαρης, Γεωργίου, Γιαμβριάς, Γιαννακάρης,
Γιαννάκος, Γιατράκος, Γιοκαλάς, Γκαβούνας, Γκαγκόμοιρος, Γκένωσης,
Γκιάλπης, Γκιβίσης, Γκιλπάθης, Γκίνης, Γκούμας, Γκρήφσιας, Γλιούπης,
Γουδέλης, Γουλέτας, Γουναρόπουλος
Δ. Δαβουρτζίκας, Δαούτης, Δεληγιάννης, Δεληγιώργης, Δεληπέτρος,
Δημάδης, Δημητριάδης, Δημητρίου, Δήμιζας, Δίπλας, Δράκου,
Δραμεσιώτης, Δρίβας, Δρικάκης
Ε. Ελευθεριάδης, Ευφράτου
Ζ. Ζαπαντιώτης, Ζαρκιώτης, Ζαρμπούτης, Ζαφείρης, Ζαφειρίου, Ζάχου,
Ζήσου, Ζορμπάς, Ζούμπερης, Ζωγράφος.
Η. Ηλίας
Θ. Θανάσης, Θεοδωρίδης, Θεοδώρου, Θωμάς
Ι. Ιωάννου
Κ. Καβοδώρος, Καζαράκης, Καζάρας, Καθούρης, Κακαβάς, Κακλαμάνος,
Καλησπέρης, Καλιοράκης, Καλλιαγιώτης, Καλλιαούρτης, Καλοκαίρης,
Καλοκαιρινός, Καλούπης, Καμπούρης, Κανακάρης, Καπόλας,
Καραβοκυράκης, Καραγιαννάκης, Καρακώστας, Καραμπουρνιώτης,
Καρανικόλας, Καρατζόπουλος, Κάργας, Καρέλης, Καρούγκας, Καρύκας,
Κασνέσης, Κατσάλης, Κατσαμπάρης, Κατσινόπουλος, Κάτσουρας,
Καψουριώτης, Κεκεμπάνος, Κεπενές, Κεραστάρης, Κηρύκος, Κιούσης,
Κλίτσιος, Κολέθρας, Κόλιας, Κολόμπαρης, Κοναχίδης, Κονάχος,
Κορατζάνης, Κορφιάτης, Κοσολάκης, Κοτσέρας, Κότσικας, Κοτσιονίτης,
Κουλιδάς, Κουνέλης, Κουτσούκος, Κουτσοφάβας, Κουφός, Κριεζής,
Κωνσταντινίδης, Κωνσταντίνου
Λ. Λάβδας, Λάμπρος, Λένωσης, Λεπουριώτης, Λιθαρίτης, Λουκίδης,
Λουλούδης,
Μ. Μάγκος, Μάζης, Μακαρούνης, Μαλταμπές, Μαμάς, Μανώλης, Μαργέτα,
Μαρίνος, Μαρτίνος, Μαστοράκης, Μαστρογιάννης, Μαστροδημήτρης,
Ματζούνης, Ματζώρος, Μαυρίκης, Μαύρος, Μέγκουλας, Μερτζανάκης,
Μήλας, Μητάρας, Μήτρος, Μίζας, Μικρός, Μιληλής, Μιχαήλ, Μιχαηλίδης,
Μοσχοβίτης, Μοσχονάς, Μουράτης, Μπάκωσης, Μπαλτάς, Μπάστας,
Μπαστούνης, Μπατζάκης, Μπαφαλούκας, Μπέκας, Μπενάκης, Μπεσής,
Μπιθιπούλιας, Μπίμπας, Μπίτσικος, Μπούρδος, Μπουρέλος, Μπουρήλας,
Μπουρής, Μπορνέλος, Μπουρνουσούζης, Μπούσουλας, Μπράκα, Μπρου
Ν. Νικολαΐδης, Νικόλας, Νόβας, Νόνας, Νταγκλαράς,
Ξ. Ξίγκης
Ο. Οικονομίδης, Οικονόμου, Οκταπόδης, Οκτωναϊτης
Π. Παγκάκης, Παναγιώτου, Παντελής, Παντελιάς, Παντέρας, Παπαγάλας,
Παπαγγελής, Παπαγεωργίου, Παπαγιαννάκης, Παπαδημητρίου,
Παπαϊωάννου, Παπακάτσουρας, Παπακωνσταντής, Παπαλυμπέρης,
Παπαμιχάλης, Παπαντώνης, Παπαοικονόμου, Παπαπάνου, Παπαπούλης,
Παπαχατζής, Παπούδης, Πεζάς, Πέρρος, Πετμεζάς, Πέτσας,
Πλατανιστιώτης, Ποθητός, Ποθιώτης, Ποιμενόπουλος, Πολυχρονίου,
Ποριώτης, Πορτολομαίος, Πρίμης
Ρ. Ραβάνης, Ρεγκούκος, Ρήγας, Ρίπης, Ροκάς, Ροτίδης, Ρουκλιώτης,
Ρούντος, Ρούσης
Σ. Σακής, Σαλιάρης, Σαραβάνος, Σαράντης, Σαρλάνης, Σέρελης, Σέρρος,
Σιδέρης, Σκαφίδας, Σπαής, Σπανομαρκίδης, Σπορίδης, Σπύρου,
Σταμπέλος, Στέφας, Στουραΐτης, Στρατής, Στριφούλης, Συντελής,
Σύρακας, Σύρου
Τ. Τακτικός, Τέντας, Τζάλας, Τζαναβάρης, Τζένης, Τόγιας, Τούμπανης,
Τρεκλής, Τρικόγλου, Τρίτος, Τρύπας, Τσάκλης, Τσαλαπάτης, Τσαπέπας,
Τσέλιος, Τσέπας, Τσικλάκος, Τσολάκης, Τσούρτης
Φ. Φωάσης
Χ. Χαρατσής, Χαρδαλούπας, Χαρζανιώτης, Χατζηκωνσταντής,
Χατζηνικόλας, Χατζηνικολής, Χατζής, Χατζησταματίου, Χολέβας,
Χρήστου
Ψ. Ψωρόγηδας, Ψωρογούνης
πηγή πληροφόρησης : http://www.karystosbluecoast.gr/
Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011
Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ

Το τσίπουρο είναι απόσταγμα από τα "πατημένα" σταφύλια δηλαδή από τα ράκη των σταφυλιών που μένουν μετά το πάτημα και την εξαγωγή του μούστου για την παραγωγή κρασιού. Τα στέμφυλα για να μας δώσουν αλκοολούχο απόσταγμα θα πρέπει αφενός να μην έχουν αποστραγγιστεί εντελώς (τα στέμφυλα από μηχανόπρεσσες περιέχουν ελάχιστο μούστο και δεν κάνουν) και αφετέρου να έχουν υποστεί αλκοολική ζύμωση ώστε τα σάκχαρα του εναπομένοντος μούστου να μετατραπούν σε αλκοόλη. Με άλλα λόγια πρέπει να μείνουν για κάποιες μέρες σε δοχείο. Αλλες φορές ζυμώνονται μόνα τους στο δικό τους δοχείο και άλλες μαζί με τον μούστο που πάει για κρασί (επιπλέουν στην επιφάνεια των κάδων), όταν θέλουμε να πάρουμε κρασί πλούσιο σε τανίνες. Το δεύτερο συνήθως συμβαίνει στην ερυθρή οινοποίηση.

Τσίπουρο μπορούμε να πάρουμε τόσο από λευκά όσο και από κόκκινα σταφύλια. Η ζύμωση διαρκεί περίπου 30 μέρες όταν τα στέμφυλα ζυμώνονται μόνα τους και πολύ λιγότερο όταν ζυμώνονται μαζί με το μούστο. Η απόσταξη του τσίπουρου είναι ολόκληρη επιστήμη. Στον αποστακτήρα προστίθενται εκτός από τα στέμφυλα και διάφορες αρωματικές ύλες σε ποσότητες και αναλογίες που συνήθως είναι μυστικά του κάθε μάστορα.
Υπάρχει όμως και τσίπουρο χωρίς καμία άλλη πρόσμιξη. Χρησιμοποιείται ο γλυκάνισος, ο μάραθοςκ.α. ενώ στην Κρήτη συνηθίζονται πολύ τα φύλλα καρυδιάς. Ο γλυκάνισος είναι αυτός που κάνει το τσίπουρο (και το ούζο) να "γαλανώνει", να ασπρίζει δηλ. με την προσθήκη νερού. Στην Κρήτη δεν χρησιμοποιείται καθόλου γι' αυτό και η τσικουδιά δεν γαλανώνει ποτέ.
Η απόσταξη χωρίζεται σε κεφαλή, καρδιά και ουρά. Η κεφαλή έχει μεγάλο αλκοολικό βαθμό και είναι πλούσια σε αλδεϋδες που δίνουν μια "σκουριασμένη" γεύση στο τσίπουρο ενώ η ουρά περιέχει πολλές ανώτερες αλκοόλες που βαραίνουν τη γεύση και το άρωμα. Απομακρύνονται και μπαίνουν ξανά στον αποστακτήρα μαζί με την επόμενη παρτίδα ενώ η καρδιά κρατιέται. Η καρδιά μπορεί να περάσει ξανά από απόσταξη. Το διπλοαποσταγμένο τσίπουρο έχει καθαρότερο και λεπτότερο άρωμα και γεύση. Πολλή προσοχή χρειάζεται για τον περιορισμό του ποσοστού της μεθυλικής αλκοόλης (ξυλοπνεύματος) που είναι τοξικότατη για το νευρικό σύστημα. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν επιτρέπεται στον καθέναν να αποστάζει αλλά μόνο σε πιστοποιημένους μαστόρους με ειδική άδεια. Το τελικό απόσταγμα μπορεί να αναμιχθεί με νερό για να επιτύχουμε τους επιθυμητούς αλκοολικούς βαθμούς. Καλή περιεκτικότητα θεωρείται αυτή των 38-45 vol.
Αν και το τσίπουρο ορίζεται σαν απόσταγμα στέμφυλων στην καθομιλουμένη μπορεί να χαρακτηρίζει και αποστάγματα άλλων φρούτων, κυρίως άγριων. Ετσι στη Μακεδονία π.χ. το κουμαρίσιο ρακί, στην Κρήτη συνηθίζεται η μουρνόρακη (από μούρα). Στην Ιταλία παράγεται ένα παρόμοιο ποτό η grappa, από απόσταξη ολόκρηρων σταφυλιών ή ζυμωμένου μούστου. Το τσίπουρο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το ούζο.
Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011
Αντιά Νότιας Εύβοιας: Μια σφυριχτή γλώσσα υπό εξαφάνιση
Σ’ ένα μικρό χωριό, τα Αντιά της νότιας Εύβοιας, οι μόλις 50 κάτοικοι έχουν ένα δικό τους, πρωτότυπο τρόπο επικοινωνίας: τη σφυριχτή γλώσσα.
Τα σφυρίγματα αντικαθιστούν τις λέξεις και οι μεγαλύτερης ηλικίας κάτοικοι, που εκπαιδεύτηκαν από μικροί να χρησιμοποιούν την ιδιότυπη αυτή μορφή έκφρασης, συνεννοούνται μ’ έναν μοναδικό, σχεδόν ακατάληπτο τρόπο.
Τη μορφή αυτή επικοινωνίας, που χάνεται με τα χρόνια, αποφάσισε να καταγράψει η Κατερίνα Ζούλα, στην ταινία της “Το χωριό που σφυρίζει”, που συμμετέχει στο πρόγραμμα του 12ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
“Ήθελα να γυρίσω μια ταινία για γλώσσες που χάνονται κι έτσι έμαθα για τη σφυριχτή γλώσσα των κατοίκων στα Αντιά”, εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ η 27χρονη σκηνοθέτρια.
“Το ότι χάνεται μια γλώσσα, για μένα καταδεικνύει ένα σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας μας, που εξαφανίζεται”, προσθέτει.
Στον συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας, το σφύριγμα χρησιμοποιείται ως μέσο μίμησης του λόγου και επίτευξης της επικοινωνίας από απόσταση μεταξύ των χρηστών τους. Οι ήχοι ακολουθούν τους τόνους της ομιλούσας γλώσσας της κάθε περιοχής, προκειμένου να γίνονται πιο εύκολα κατανοητές από τους χρήστες. Χρήση σφυριχτής γλώσσας συναντάται, μεταξύ άλλων, σε χωριά της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Τουρκίας.
Δεν είναι γνωστό από πότε χρησιμοποιείται η σφυριχτή γλώσσα στην περιοχή αυτή της Εύβοιας. Σύμφωνα, πάντως, με τα λεγόμενα των κατοίκων, η γλώσσα χρησιμοποιείται ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Επίσης, όπως υποστηρίζουν, η συγκεκριμένη μορφή επικοινωνίας “γεννήθηκε” από την ανάγκη τους να μιλάνε ο ένας με τον άλλο, από τη μία άκρη του βουνού στην άλλη. Εντυπωσιακό είναι, πάντως, το γεγονός ότι, είναι οι μοναδικοί κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής (και όλης της Ελλάδας κατ’ άλλους) που χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η σφυριχτή γλώσσα των κατοίκων στα Αντιά γίνεται ταινία. Το 1980, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου είχε παρουσιάσει τη μικρού μήκους ταινία του “Αντιά” (είχε, μάλιστα, λάβει τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Φεστιβάλ της Αβινιόν).
“Η διαφορά είναι ότι τότε, μόλις 30 χρόνια πριν, οι κάτοικοι του χωριού μιλούσαν πολύ περισσότερο τη σφυριχτή γλώσσα. Το ντοκιμαντέρ που παρουσιάζω, σήμερα, αφορά σ’ έναν τρόπο επικοινωνίας, που κοντεύει να χαθεί”, εξηγεί η δημιουργός της ταινίας “Το χωριό που σφυρίζει”.
Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα περισσότερο αποσπασματικά και δύσκολα μπορούν να σχηματίσουν ολοκληρωμένες προτάσεις. “Τώρα έχουμε τα τηλέφωνα, μου είπαν χαρακτηριστικά, μας λέει η νεαρή σκηνοθέτρια.
Η Κατερίνα Ζούλα, στο ντοκιμαντέρ της, δεν περιορίστηκε μόνο στην παρουσίαση της σφυριχτής γλώσσας. Θέλησε να καταγράψει και τον τρόπο ζωής των λιγοστών και ηλικιωμένων, στην πλειονότητά τους, κατοίκων του χωριού, τις δυσκολίες, αλλά και την ηρεμία που απολαμβάνουν σε απόσταση μόλις τριών ωρών από την Αθήνα.
Οι κάτοικοι τη δέχθηκαν φιλόξενα στο χωριό. “Από την πρώτη μου επίσκεψη, τον Νοέμβριο του 2008, μού άνοιξαν τα σπίτια τους. Εξάλλου, έχουν συνηθίσει σε επισκέψεις από γλωσσολόγους, που μελετούν τη σφυριχτή γλώσσα. Φυσικά κι εγώ προσπάθησα να μην ξεκινήσω γυρίσματα κατευθείαν, αλλά να τούς γνωρίσω πρώτα καλύτερα”, διευκρινίζει.
Η Κατερίνα Ζούλα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κινηματογράφο και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Κεντ και στη συνέχεια Ντοκιμαντέρ, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, στο Πανεπιστήμιο του Μπρουνέλ. Το ντοκιμαντέρ “Το χωριό που σφυρίζει” είναι η πρώτη της μεσαίου μήκους ταινία, την οποία γύρισε ως διπλωματική εργασία, στο μεταπτυχιακό της. Επίσης, τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και παραγωγής στον τηλεοπτικό σταθμό “Αλ Τζαζίρα”, στο Λονδίνο.

Ο Κεφαλάς, δεν είναι πια μαζί μας. “Έφυγε” πριν από λίγο καιρό από κοντά μας, πλήρης ημερών. Ένας άνθρωπος που ήξερε να μιλάει σφυριχτά κι έγινε διάσημος γι αυτό, φτάνοντας ακόμα και μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Φιλοξενήθηκε πολλές φορές από εφημερίδες, περιοδίκά και τηλεοπτικά κανάλια, τόσο ελληνικά, όσο και ξένα.
Τα σφυρίγματα αντικαθιστούν τις λέξεις και οι μεγαλύτερης ηλικίας κάτοικοι, που εκπαιδεύτηκαν από μικροί να χρησιμοποιούν την ιδιότυπη αυτή μορφή έκφρασης, συνεννοούνται μ’ έναν μοναδικό, σχεδόν ακατάληπτο τρόπο.
Τη μορφή αυτή επικοινωνίας, που χάνεται με τα χρόνια, αποφάσισε να καταγράψει η Κατερίνα Ζούλα, στην ταινία της “Το χωριό που σφυρίζει”, που συμμετέχει στο πρόγραμμα του 12ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
“Ήθελα να γυρίσω μια ταινία για γλώσσες που χάνονται κι έτσι έμαθα για τη σφυριχτή γλώσσα των κατοίκων στα Αντιά”, εξηγεί στο ΑΠΕ- ΜΠΕ η 27χρονη σκηνοθέτρια.
“Το ότι χάνεται μια γλώσσα, για μένα καταδεικνύει ένα σημαντικό κομμάτι της κουλτούρας μας, που εξαφανίζεται”, προσθέτει.
Στον συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας, το σφύριγμα χρησιμοποιείται ως μέσο μίμησης του λόγου και επίτευξης της επικοινωνίας από απόσταση μεταξύ των χρηστών τους. Οι ήχοι ακολουθούν τους τόνους της ομιλούσας γλώσσας της κάθε περιοχής, προκειμένου να γίνονται πιο εύκολα κατανοητές από τους χρήστες. Χρήση σφυριχτής γλώσσας συναντάται, μεταξύ άλλων, σε χωριά της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Τουρκίας.
Δεν είναι γνωστό από πότε χρησιμοποιείται η σφυριχτή γλώσσα στην περιοχή αυτή της Εύβοιας. Σύμφωνα, πάντως, με τα λεγόμενα των κατοίκων, η γλώσσα χρησιμοποιείται ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Επίσης, όπως υποστηρίζουν, η συγκεκριμένη μορφή επικοινωνίας “γεννήθηκε” από την ανάγκη τους να μιλάνε ο ένας με τον άλλο, από τη μία άκρη του βουνού στην άλλη. Εντυπωσιακό είναι, πάντως, το γεγονός ότι, είναι οι μοναδικοί κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής (και όλης της Ελλάδας κατ’ άλλους) που χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η σφυριχτή γλώσσα των κατοίκων στα Αντιά γίνεται ταινία. Το 1980, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου είχε παρουσιάσει τη μικρού μήκους ταινία του “Αντιά” (είχε, μάλιστα, λάβει τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στο Φεστιβάλ της Αβινιόν).
“Η διαφορά είναι ότι τότε, μόλις 30 χρόνια πριν, οι κάτοικοι του χωριού μιλούσαν πολύ περισσότερο τη σφυριχτή γλώσσα. Το ντοκιμαντέρ που παρουσιάζω, σήμερα, αφορά σ’ έναν τρόπο επικοινωνίας, που κοντεύει να χαθεί”, εξηγεί η δημιουργός της ταινίας “Το χωριό που σφυρίζει”.
Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα περισσότερο αποσπασματικά και δύσκολα μπορούν να σχηματίσουν ολοκληρωμένες προτάσεις. “Τώρα έχουμε τα τηλέφωνα, μου είπαν χαρακτηριστικά, μας λέει η νεαρή σκηνοθέτρια.
Η Κατερίνα Ζούλα, στο ντοκιμαντέρ της, δεν περιορίστηκε μόνο στην παρουσίαση της σφυριχτής γλώσσας. Θέλησε να καταγράψει και τον τρόπο ζωής των λιγοστών και ηλικιωμένων, στην πλειονότητά τους, κατοίκων του χωριού, τις δυσκολίες, αλλά και την ηρεμία που απολαμβάνουν σε απόσταση μόλις τριών ωρών από την Αθήνα.
Οι κάτοικοι τη δέχθηκαν φιλόξενα στο χωριό. “Από την πρώτη μου επίσκεψη, τον Νοέμβριο του 2008, μού άνοιξαν τα σπίτια τους. Εξάλλου, έχουν συνηθίσει σε επισκέψεις από γλωσσολόγους, που μελετούν τη σφυριχτή γλώσσα. Φυσικά κι εγώ προσπάθησα να μην ξεκινήσω γυρίσματα κατευθείαν, αλλά να τούς γνωρίσω πρώτα καλύτερα”, διευκρινίζει.
Η Κατερίνα Ζούλα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κινηματογράφο και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Κεντ και στη συνέχεια Ντοκιμαντέρ, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, στο Πανεπιστήμιο του Μπρουνέλ. Το ντοκιμαντέρ “Το χωριό που σφυρίζει” είναι η πρώτη της μεσαίου μήκους ταινία, την οποία γύρισε ως διπλωματική εργασία, στο μεταπτυχιακό της. Επίσης, τα τελευταία τέσσερα χρόνια εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και παραγωγής στον τηλεοπτικό σταθμό “Αλ Τζαζίρα”, στο Λονδίνο.

Ο Κεφαλάς, δεν είναι πια μαζί μας. “Έφυγε” πριν από λίγο καιρό από κοντά μας, πλήρης ημερών. Ένας άνθρωπος που ήξερε να μιλάει σφυριχτά κι έγινε διάσημος γι αυτό, φτάνοντας ακόμα και μέχρι το Μέγαρο Μουσικής. Φιλοξενήθηκε πολλές φορές από εφημερίδες, περιοδίκά και τηλεοπτικά κανάλια, τόσο ελληνικά, όσο και ξένα.
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΡΒΟΥΝΟΥ ΣΤΟ ΑΚΤΑΙΟΝ !
Το καμίνι για να "χτιστεί" - όπως συνηθίζεται να λέγεται - θέλει μεγάλη μαστοριά. Σχεδόν πάντα μέσα στους δουλευτάδες του καμινιού υπάρχει ένας έμπειρος και οι υπόλοιποι μοιράζονται τη βαρειά δουλειά της μεταφοράς των ξύλων.
Επιλέγεται χώρος σχετικά επίπεδος ο οποίος θα φιλοξενήσει και το επόμενο καμίνι, αφού το χώμα για το σκέπασμα των ξύλων ξαναχρησιμοποιείται.
Ο κυριότερος κανόνας για το χτίσιμο του καμινιού, είναι να ακουμπούν τα ξύλα μεταξύ τους όσο καλύτερα γίνεται.
Από το αρχικό βάρος των ξύλων, μόνο το 1/4 θα μείνει σαν κάρβουνο. Το υπόλοιπο, κατά τη αργή διαδικασία της καύσης χωρίς φλόγα μέσα στο σκεπασμένο καμίνι θα διαφύγει με τη μορφή αερίων
Ο εφιάλτης του παραγωγού είναι να ανοίξει τρύπα στο χώμα και να βγούν φλόγες ή να πάρει πολύ αέρα το καμίνι. Οι βάρδιες εναλλάσονται νύχτα μέρα με το φτυάρι στα χέρια για 20 περίπου μέρες.
Τρίτη 8 Μαρτίου 2011
NotiosEvoikos: Με το φακό του Νότιου-Ευβοϊκού το καρναβάλι στο Μα...
NotiosEvoikos: Με το φακό του Νότιου-Ευβοϊκού το καρναβάλι στο Μα...: "Γλέντι Χαράς και Διασκέδασης, ήταν Κέφι, Χορός, για μικρούς και μεγάλους, Μάσκες, γέλιο,πολύ γέλιο σε μια εκδήλωση που οργανωτικά ήταν..."
Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011
ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΧΑΡΤΑΕΤΟΥ

Σήμερα είναι τα λεγόμενα “Κούλουμα”, μέρα που τελειώνει το φαγοπότι και αρχίζει η νηστεία (για κάποιους), με τις παραδοσιακές λαγάνες, την ταραμοσαλάτα, τα ψαρικά κλπ.!
Εγώ, όταν ήμουν παιδί – θεωρώ ότι όλες μα όλες οι γιορτές είναι για τα παιδιά, αν και αυτό το ξεχνάμε όταν γινόμαστε … μεγάλοι – το μόνο που θυμάμαι από τα Κούλουμα ήταν η κατασκευή και το πέταγμα του χαρταετού !
(τα άλλα λόγω μόνιμης … κρίσης, ήταν απλησιάστα για μένα)
Έτσι, σήμερα, θα ασχοληθώ λίγο με το έθιμο, που λέγεται “χαρταετός” !
Ο χαρταετός, φαίνεται, να άνοιξε τα πολύχρωμα και εύθραυστα φτερά του πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, περίπου στα 1.000 π.Χ., στην Ανατολή.
Στη Κίνα φτιάχνεται από μετάξι και μπαμπού, με τη μορφή του δράκου, τοπικός πολυποίκιλος συμβολισμός.
Στην Ιαπωνία, παίρνει τη μορφή των Σαμουράι !
Στην Ελλάδα, πολύ πριν τον 4ο π.Χ. αιώνα, συναντάμε αϊτούς σε απεικονίσεις αγγείων που μάλλον φτιαχνόταν από πανί.
Πολύ πολύ αργότερα, θα έρθει ο χαρταετός στη Μεσαιωνική Ευρώπη από τον εξερευνητή Μάρκο Πόλο.
Ο χαρταετός (το πέταγμά του), υποδηλώνει την ανάταση και την κάθαρση της ψυχής, μετά το διονυσιακό ξεφάντωμα της Αποκριάς.
Ο χαρταετός στη μακραίωνη ιστορία του, χρησιμοποιήθηκε για :
- μέτρηση της θερμοκρασίας
- μέτρηση της ταχύτητας των ανέμων
- για μελέτες της ατμόσφαιρας
- για μελέτη του ηλεκτρισμού
- για αεροφωτογραφίσεις
Επίσης, έχουμε μαρτυρίες ότι χαρατετοί έσωσαν ναυαγούς ή χρησιμοποιήθηκαν για αποστολή στρατιωτικών σημάτων !
Για τα ελληνικά κούλουμα, οι χαρταετοί κατασκευαζόταν πάντα από παιδιά με υλικά από χαρτί, καλάμι, σπάγγο και εφημερίδες ή από αποκριάτικες κορδέλες.
Θυμάμαι τι “παλεμό” κάναμε παιδιά, να βρούμε καλάμια, να τα κόψουμε ίσα (καλά τρώγαμε και ξύλο που κλέβαμε το μοναδικό μαχαίρι της μαμάς μας !!!), να βρούμε στα σκουπίδια κορδέλες ή εφημερίδες, ή πεταμένους σπάγγους που τους ενώναμε σιγά σιγά, αφήστε τα … ένα … δράμα … !
Σήμερα, αντί γι αυτά, αγοράζονται έτοιμοι, πλαστικοί … χαρταετοί (λάθος όνομα) !
Αν δεν παλέψεις, δεν αγωνιστείς, δεν υδρώσεις, δεν ματωθείς για να δέσεις τα καλάμια, να κανονίσεις τα ζύγια και την ουρά, έ, δεν καταλαβαίνεις τι θα πει “πέταγμα χαρταετού” !
Άντε και καλά κούλουμα σε όλους !
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011
Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011
ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΗΣ ΑΓ.ΤΡΙΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΥΣΤΟ
Το σπήλαιο της Αγ. Τριάδας απέχει πέντε χιλιόμετρα από την Κάρυστο. Πήρε το όνομά του από την εκκλησία που απέχει μόλις είκοσι μέτρα από την είσοδό του. Με το εξαιρετικής ποιότητας νερό που το διασχίζει, και εξ αιτίας του οποίου σχηματίστηκε, υδρεύεται όλη η Κάρυστος.
Φτάνοντας στη είσοδό του δεν εντυπωσιάζεσαι. Δεν μπορεί να φανταστείς το επιβλητικό θέαμα που θα συναντήσεις διασχίζοντάς το, και που θα σε συναρπάσει! Η απόσταση από την είσοδο της σπηλιάς ως το τέρμα, όπως το θεωρούμε εμείς οι απλοί επισκέπτες και όπου βρίσκεται η λίμνη, δεν είναι μεγαλύτερη από τετρακόσια μέτρα. Από εκεί και πέρα πρόσβαση έχουν μόνοι οι ειδικοί Σε πολλά σημεία το ύφος της σπηλιάς φτάνει τα εκατό μέτρα, ενώ οι διάδρομοι και οι διακλαδώσεις που συναντάμε είναι πάρα πολλές. Στη διαδρομή συναντάς πανέμορφα αλλά και περίεργα σχήματα που συνθέτουν οι πολλοί σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Στη μέση της διαδρομής συναντάμε ένα σπάνιο φαινόμενο, τον καταρράκτη! Είναι ένας καταρράκτης από τους ελάχιστους αναφερόμενους μέσα σε σπηλιά. Τελειώνουμε την μαγευτική διαδρομή φτάνοντας στη λίμνη.
Έως εκεί που έχει γίνει η εξερεύνησή του χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα.
Σε 420 μέτρα βάθος είναι το πρώτο τμήμα, και μετά από άλλα 150 μέτρα υπάρχει αίθουσα στην οποία υπάρχει καταρράκτης νερού ύψους 30 μέτρων.
Κανείς δεν γνωρίζει που τελειώνει η σπηλιά της Αγίας Τριάδας.
Κάποια ομάδα θαρραλέων σπηλαιοδυτών ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα λύσει αυτό το μυστήριο.
Φωτογραφικό υλικο :
http://fysiolatres.blogspot.com/
κείμενο :/www.evia-history.gr
Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ

Μετά απο αρκετούς μήνες παρουσίας, έλαβε τέλος η ψηφοφορία για την ανάδειξη του αγαπημένου σας χωριού του τέως Δήμου Μαρμαρίου. Ευχαριστούμε τους φίλους του Blog που μας τίμησαν με την παρουσία τους ψηφίζοντας το αγαπημένο τους χωριό.
Να σημειωθεί ότι στην στήλη των αποτελεσμάτων άλλοι 4, οι ψήφοι είναι Μελισσώνας 2,Καψούρι 1, και Ρούκλια 1.-
Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011
BLOGS που αφορούν την περιοχή της Καρύστου
BLOG Κάβο ντόρος/Κάρυστος: Blogs που αφορούν την περιοχή της Καρύστου: "Η συγκεκριμένη ανάρτηση αναφέρει σελίδες που είτε αποτελούν διαδικτυακές πύλες, είτε ιστολόγια (blogs) και τα οποία αφορούν την πόλη της Καρ..."
Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011
Λατομεία πέτρας Καρύστου

Η εξόρυξη μαρμάρου στην Καρυστία κρατάει από τα ρωμαϊκά χρόνια. Μεγάλα λατομεία της εποχής εκείνης διασώζονται έως σήμερα στα Στύρα, το Μαρμάρι και την Κάρυστο και αποτελούν σημαντικό αξιοθέατο της Καρυστίας. Το πιο εντυπωσιακό μνημείο εξόρυξης είναι οι πέντε τεράστιες κολόνες (12μ) που βρίσκονται πάνω από το χωριό Μύλοι.
Το πέτρωμα που διαθέτει η περιοχή είναι ένα είδος μαρμάρου που λέγεται σιπολίνο. Επειδή περιέχει στρώσεις σχιστόλιθου έχει γίνει γνωστό ως σχιστόλιθος ή πέτρα Καρύστου. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έγινε εντατική εξόρυξη πέτρας και διανοίχτηκαν μεγάλα λατομεία κυρίως στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, Μελισσώνα, Λάλας και Φυγιά. Η λατομική δραστηριότητα έχει στηρίξει την τοπική οικονομία σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο μέσω της πώλησης ενός τοπικού προϊόντος αλλά και της παράλληλης ανάπτυξης επαγγελμάτων στην οικοδομή, στις μεταφορές, τα συνεργεία επισκευής μηχανημάτων και τις μάνδρες πώλησης υλικών.
Δυστυχώς η εξόρυξη εξελίχθηκε με τρόπο τυχαίο, απρογραμμάτιστο κατά το πρόσκαιρο συμφέρον των λατόμων. Τα λατομεία πέτρας έχουν δημιουργήσει τεράστιες εκσκαφές και σωρούς πέτρας στις βορειοδυτικές υπώρειες του όρους Όχη. Η απουσία γεωλογικής και διαχειριστικής μελέτης πριν την διάνοιξη λατομείων όχι μόνο έβλαψε το περιβάλλον αλλά και έχει στοιχίσει τη ζωή εργατών. Είναι άγνωστες οι επιπτώσεις των δυνατών εκρήξεων που συνταράζουν το βουνό, ενώ είναι φανερή η καταστροφή των σημαντικών στοιχείων του τοπίου π.χ οι βραχοσχηματισμοί στα Πλακωτά της Λάλας έχουν καταπλακωθεί από τόνους σάρας. Εξίσου καταστροφική είναι η διάνοιξη δρόμων σε τοποθεσίες άγριας φυσικής ομορφιάς και αξίας όπως το φαράγγι του Αγίου Δημητρίου. Η διάβρωση των εδάφους ακολουθεί πιστά τέτοιες επεμβάσεις.
Η κατάσταση της ανεξέλεγκτης εξόρυξης επί σχεδόν τρεις δεκαετίες έφτασε σε πλήρες αδιέξοδο όταν οι υπηρεσίες άρχισαν να δίνουν αλληλοσυγκρουόμενες άδειες χωρίς ποτέ να έχει ξεκαθαριστεί σε ποιον ανήκει η γη. Ο ν. 3851/2010 προσπαθεί να βάλει μία τάξη στο χάος και απαιτεί πρώτον να ξεκαθαριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εκτάσεων επειδή οι ιδιοκτήτες γης δεν έχουν σε όλες τις περιπτώσεις έγκυρους τίτλους ιδιοκτησίας και δεύτερον κάθε λατομείο να διαθέτει υποχρεωτικά Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και Έγκριση Περιβαλλοντικών Ορών. Όσα λατομεία δεν καταφέρουν να έχουν αυτές τις προϋποθέσεις είναι αναγκασμένα από το νόμο να κλείσουν.
Σήμερα η λατομεία πέτρας στην Καρυστία συνεχίζεται από όσους διαθέτουν άδειες. Ήταν όμως ανάγκη να φτάσουμε στο απροχώρητο για να καθοριστεί από την πολιτεία ένα καθεστώς λειτουργίας που να σέβεται το περιβάλλον; Η πέτρα Καρύστου θα συνεχίσει να είναι σημαντικός πόρος της περιοχής που όμως φέρει το βάρος της ενοχής από τη ληστρική εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Για να απενεχοποιηθεί θα χρειαστεί να γίνει αποκατάσταση του τοπίου και να εφαρμοστεί μια προσεκτική διαχείριση στη λειτουργία των λατομείων. Το μέλλον θα δείξει πόσο ώριμοι είναι η πολιτεία και οι λατόμοι να σεβαστούν εκτός από το βραχύ συμφέρον τους και το περιβάλλον.
Πηγή :http://www.eyploia.gr/
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2011
Οι οικισμοί του Μαρμαρίου
Ο δήμος Μαρμαρίου συγκροτείται από την ομώνυμη πρωτεύουσά του, τα νησάκια Πεταλιοί και ένα μεγάλο αριθμό μικρών οικισμών, οι περισσότεροι από τους οποίους φέρουν ονομασίες παλιών οικογενειών, καταγόμενων από τους εξ Αρβώνος Έλληνες (Αρβανίτες) που είχαν εποικίσει κατά την εποχή της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας την έρημη τότε νότια Εύβοια.
Κατσαρώνι, Παραδείσι, Μελισσώνας, Στουπαίοι, Αγ. Δημήτριος, Ακταίο, Γιαννίτσι, Καλλιανός, Αγ. Κωνσταντίνος, Λυκόρρεμα, Παραλία Φυγιά, Φηγιάς, Χερσονήσι, Μαμαλιά, Καραίοι, Φρυγάνιο, Αλέξης, Χάνια, Διασταύρωση, Κισσός, Χεροδύναμος, Γαλάνα, Μπαθαίοι, Γκόθι, Βαρδαίοι, Βαρελαίοι, Βατήσιο, Ριζοβούνι, Πόθι, Λογοθέτης, Μπαμπάς, Μήζηδες, Γκουσφίδες, Αγαθός, Βλάχος, Καλλέργον, Λενοσαίοι, Σώτηρας.
Η επίσκεψη των οικισμών του δήμου Μαρμαρίου ιδιαίτερα αυτών που βρίσκονται στα ενδότερα, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει πολλά στοιχεία που παραπέμπουν στο παρελθόν και στις ρίζες των κατοίκων τους. Παλιά κτίσματα, εξάσκηση γραφικών επαγγελμάτων που πια είτε έχουν χαθεί είτε έχουν εξελιχθεί, παραδοσιακές σπιτικές συνταγές και πολλά άλλα.
Ιδιαίτερα για τα παραδοσιακά γευστικά παρασκευάσματα συστήνουμε στους επισκέπτες την αναζήτησή τους σε κάποιες από τις ταβέρνες των χωριών. Ένα από αυτά τα παρασκευάσματα είναι οι γκόγκλιες ή κουρκουμπίνες, ένα απλό ζυμαρικό ζυμωμένο με γάλα αλλά μαγειρεμένο με ιδιαίτερη τέχνη.
Αυτό βέβαια που από την πρώτη στιγμή θα συγκεντρώσει την προσοχή των επισκεπτών είναι τα ίχνη των πολλών παλιών αλλά και νεότερων λατομείων από τα οποία εξορύσσονταν το παγκόσμια φημισμένο πράσινο μάρμαρο της νότιας Εύβοιας, στο οποίο οφείλεται η ονομασία του δήμου και της πρωτεύουσάς του. Το μάρμαρο αυτό έχει στολίσει τις περισσότερες αρχαίες λαμπρές πόλεις της Μεσογείου.
Θεωρείται αυτονόητο πως σε μια περιοχή σαν το Μαρμάρι, που ως μεγάλο της ατού έχει τη θάλασσα, οι επισκέπτες της μπορούν να απολαύσουν γαστριμαργικές λιχουδιές προερχόμενες από τον ενάλιο ζωικό πλούτο, που αφθονεί στην περιοχή. Οι παραλιακές ταβέρνες είναι αρκετές τόσο στο Μαρμάρι, όσο και στις γύρω παραλίες.
Αγ. Δημήτριος

Ο οικισμός Αγιος Δημήτριος, βρίσκεται 19 χλμ. βορειοανατολικά του Μαρμαρίου, σε 350μ υψόμετρο. στην πλαγιά του βουνού Ρέπεζα. Πάνω από τον οικισμό η κορυφή της Οχης, Μπούμπλια, με 1127μ. υψόμετρο (και στα νοτιοανατολικά το βουνό Πλάτανος, υψομ. 1017μ.), στην οποία ανεβαίνει, περνώντας από συστάδες με υπεραιωνόβιες καστανιές, πλατάνια και αριές, ένα σημασμένο μονοπάτι που ξεκινά από τον οικισμό. Σε κοντινή απόσταση, το φαράγγι του Αγ. Δημητρίου και το φαράγγι Δημοσάρη. Το φαράγγι Αγ. Δημητρίου και το ρέμα που ρέει μέσα σ’ αυτό (ρέμα Πορφύρα) καταλήγει στην παραλία του οικισμού, τη Σχοινοδαύλεια, στο Αιγαίο, μέρος της ομορφιάς της οποίας αποτελούν και οι σπηλαιώσεις με σταλακτίτες στους αμφίπλευρους βράχους της.
Εδώ μπορείτε να δείτε και μια μοναδική τοπική ράτσα γίδας με στριφτά κέρατα, καθώς και πολλά μικρά λατομεία πλάκας Καρύστου.
Ακταίο Ο οικισμός του Ακταίου βρίσκεται 17 χλμ. βορειοανατολικά του Μαρμαρίου σε 360μ υψόμετρο, μέσα σε καταπράσινο τοπίο και με καταπληκτική θέα προς τις κορφές της Οχης και προς το Αιγαίο. Τα ερείπια του Κάστρου του Ακταίου, το παρακείμενο Κάστρο Φυλάγρας και οι πολύ παλιοί ναοί της Κοίμησης θεοτόκου και του Αγ. Ιωάννη Θεολόγου είναι μερικά από τα άλλα αξιοθέατα της περιοχής.

Γιαννίτσι Ο οικισμός Γιαννιτσίου βρίσκεται 16 χλμ. βορειοανατολικά του Μαρμαρίου σε 275μ. υψόμετρο στις βουνοπλαγιές της Οχης, με το βουνό Κερατούρα να κυριαρχεί στο τοπίο. Από πηγές των γύρων βουνών ξεκινά ποτάμι με την ονομασία Μεγάλο Ρέμα, περνά κοντά από τον οικισμό και φτάνει στη θάλασσα, στην παραλία Λιμιώνα (παραλία Γιαννιτσίου), στην οποία η πρόσβαση έχει δυσκολίες. Κοντά σχετικά στον οικισμό ορισμένα σημαντικά φυσικά αξιοθέατα, όπως το φαράγγι Αγ. Δημητρίου, κάποιες σχετικά δυσπρόσιτες περιοχές με συστάδες υπεραιωνόβιων δρυών και οι εντυπωσιακοί γκρεμοί της Σάρας. Το Κάστρο της Φυλάγρας, τα ερείπια του φρουρίου Στενό, καθώς και οι ναοί Αγ. Χαραλαμπους, Αγ. Σεραφείμ και Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, είναι άλλα κοντινά αξιοθέατα.
Καλλ

Καλιανός και Λενοσσαίοι Οι οικισμοί Καλιανού και Λενοσσαίων βρίσκονται, 31-32 χλμ. βορειανατολικά του Μαρμαρίου, χτισμένοι στις πλαγιές της Οχης πάνω και δίπλα από το περίφημο φαράγγι του Δημοσάρη. Από τους Λενοσσαίους ξεκινά λιθόστρωτο μονοπάτι παράλληλα με το φαράγγι, το οποίο καταλήγει στην πανέμορφη παραλία του Καλιανού. Η περιοχή είναι γνωστή και για το μοναδικής ποιότητας μέλι, το ροδόμελο ή “Γκιούλμπαλι”. Αξιοθέατη και η εκκλησία Κοίμηςη Θεοτόκου στους Λενοσσαίους.

Παραδείσι, Το Παραδείσι βρίσκεται 9 χλμ. βορειοανατολικά του Μρμαρίου, σε 260μ. υψόμετρο, πνιγμένο στο πράσινο (που δημιουργούν οι καρυδιές, οι κερασιές, οι δρύες κ.α.) και στα νερά, καθώς είναι κτισμένο σε ρεματιά. Γραφικά τα λίγα πετρόκτιστα σπίτια, φανταστικής νοστιμιάς τα προϊόντα των λίγων κτηνοτρόφων που μένουν στον οικισμό και παραδοσιακό το πανηγύρι του Ιωαν. Προδρόμου στις 29 Αυγούστου κάθε χρόνου.
www.southevia.gr
Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011
Καρυστία - Karystia: Μορφές του Καβοντόρου II
Καρυστία - Karystia: Μορφές του Καβοντόρου II: "Young & Old............."
Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 2011
Καλώς ορίσατε στην Κάρυστο!
Η Κάρυστος, χτισμένη στο μυχό ενός ασφαλούς από τους συχνούς δυνατούς αέρηδες κόλπου, στεφανωμένη από την Όχη, το βουνό των θρύλων και των ανέμων και περιτριγυρισμένη από περιβόλια που την Άνοιξη πεντοβολούν λεμονανθούς και τριανταφυλλιές. Με ζηλευτές αμμουδιές, μαγευτικές παραλίες, δροσερά χωριουδάκια, αλλά και άγριες, απόκρημνες περιοχές που κόβουν την ανάσα. Με πεντανόστιμο ψάρι και θαλασσινά, αλλά και ονομαστό κατσικάκι και αρνάκι που σερβίρονται στα πολυάριθμα γραφικά κεντράκια της παραλίας και των κοντινών χωριών. Η πόλη με το μοναδικό σχέδιο, που εκπόνησε Βαυαρός πολεοδόμος μετά από προσωπική επιθυμία του πρώτου βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα.
Όλα αυτά είναι η Κάρυστος, και πολλά άλλα ακόμα που αφήνονται στον κάθε επισκέπτη να τα ανακαλύψει και να τα χαρεί. Ένας τόπος, τόσο κοντά στην Αθήνα, αλλά και τόσο άγνωστος. Ένας τόπος που, λόγω της κοντινής γειτνιάσεως με την πρωτεύουσα, σου δίνει τη δυνατότητα της αναψυχής και της χαλάρωσης και για λίγες ώρες μόνο. Ένας τόπος που χωρίς να είναι ακριβώς νησί, δίνει την απόλυτη αίσθηση του νησιού, με τα ψαροκάικα του, τις βαρκούλες του, τα δίχτυα απλωμένα στο μόλο, τα χταπόδια να κρέμονται στον ήλιο, τους ψαράδες να κουτσοπίνουν στα καφενεία. Το σύντομο ταξίδι (1 ώρα) με το πλοίο από τη Ραφήνα επιτείνει την αίσθηση αυτή.
Βέβαια, η Κάρυστος αποτελεί τμήμα ενός μεγάλου νησιού, της Εύβοιας και σε κάποιον που το επιθυμεί, μπορεί να ακολουθήσει το δρόμο από τη Χαλκίδα μέχρι το νοτιότερο τμήμα της (2,5 με 3 ώρες διαδρομή από Αθήνα) όπου βρίσκεται η πόλη μας. Αγναντεύει τη Τζιά και την Άνδρο. Και ο ασφαλής κόλπος της περιθάλπει πολλά πλοία όταν οι καιρικές συνθήκες είναι απαγορευτικές για να διαπλεύσουν τον Καβοντόρο. Εδώ βρίσκουν αποκούμπι κότερα και θαλαμηγοί. Είναι ένας τόπος ευλογημένος, από τις λίγες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας που κρατά στοργικά τα παιδιά της προσφέροντάς τους εργασία αλλά και διασκέδαση. Η αλιεία, η γεωργία, η κτηνοτροφία αλλά και η εξόρυξη της διάσημης πέτρας προσφέρουν εργασία σε μικρούς και μεγάλους, ενώ οι μοντέρνες και καλόγουστες καφετέριες, μπαράκια και internet καφέ προσφέρουν διασκέδαση και συντροφικότητα στους νεότερους.
Πράγματι, η Κάρυστος προσφέρει τα πάντα για όλους, μικρούς και μεγάλους. Δουλειά για τους ντόπιους και, για τους επισκέπτες, διασκέδαση, εξαίρετη φύση για τους φυσιολάτρες, μοναδική θάλασσα για τους κολυμβητές, ψαρότοπους για τους ψαροντουφεκάδες, ιστορικά μνημεία για τους αρχαιολάτρες, καλό φαί και γλυκά για τους καλοφαγάδες. Και όλα αυτά, κάτι λιγότερο από δύο ώρες από το κέντρο της Αθήνας.
Η Κάρυστος σας κλείνει το μάτι και σας προσκαλεί. Ανταποκριθείτε στο κάλεσμά της και επισκεφτείτε την.
www.karystosbluecoast.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
